tag:blogger.com,1999:blog-18162386586691809962011-12-05T21:42:23.427+05:00පුර සඳට ලියන්නට මට සිත් විය.. හැම දා ම කවුලුවෙන් බලාන හිටියාට පුර සඳ එන්නේ පසළොස්වකට විතරයි.. එතකන්, පුරසඳ එනකම් .., ඇවිත් යනකම්... ආයෙත් එනකම්... අදින් හෙටට.. අනිද්දාට......පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-25348848282892043932010-11-07T10:43:00.000+05:002010-11-07T10:43:35.384+05:00<a href="http://w3lanka.blogspot.com/2010/11/sex-workers-rights-are-also-human.html">ලිංගික ශ්‍රමිකයන් හා ඔවුන්ගේ මානව හිමිකම්</a> ගැන&nbsp;W3lanka ලියපු දේ අඹගහ යට ඉඳන් කියවද්දි ... ආහ්හ්හ්!!!! <br /><br /><br />මෙහෙම හිතන්න... ඔන්න සඳුදා.. ඔක්කොම පත්තර වල, ටීවී වල.. රේඩියො වල නෙට් එකේ මෙකී නොකී සියලු තැන් වල ලිංගික ශ්‍රමිකයින්ගේ ඡායා රූප පළ වෙනවා.. මාධ්‍ය සාකච්ඡා පැවැත්වෙනවා.. මාධ්‍ය වේදීන්, මාධ්‍ය ලෝලීන්, ප්‍රකාශකයින්.. ප්‍රේක්ෂකයින් ෆුල් බිසි වෙනවා.. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY50xAAAdI/AAAAAAAAAKw/8PFBVZecPmY/s1600/imagesCAPXRVE3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY50xAAAdI/AAAAAAAAAKw/8PFBVZecPmY/s1600/imagesCAPXRVE3.jpg" /></a></div>ඔය අතරෙ.. බස් ස්ටෑන්ඩ් වල පාර තොටේ රට වටේ ගැහැණු පිරිමි දෙපක්ෂයම එකතු වෙලා හැම ගැහැණියෙක්ගෙම මූණ හිස් කබළේ ඇට මිදුළ දක්වාම තමන්ගෙ ඇස් දෙකෙන් ම ස්කෑන් කරනවා..මොකද.. අර මාධ්‍ය වල තිබ්බ තහනම් ගහේ ගෙඩි කාපු ගෑණියෙක්ගෙ පිංතූරයක්ද කියලා බලන්න.. ඔන්න සඳුදත් ගෙවෙනවා.. රටම ෆුල් බිසි මූඩ් එකක නින්දට යනවා..<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6FTwP_-I/AAAAAAAAAK0/QVCSm5A_1kU/s1600/imagesCAKX8FTM.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6FTwP_-I/AAAAAAAAAK0/QVCSm5A_1kU/s1600/imagesCAKX8FTM.jpg" /></a></div>ඔන්න අඟහරුවාදා....අපෙ රටේ මානව හිමිකම් යථා පරිදි සිද්ද වෙනවා.. ඔන්න නඩු කාර හාමුදුරුවෝ යුක්තිය පසිඳලනවා.. ඊට පස්සෙ ලෝකයේ පැරණිම වෘත්තියේ ඇති වටිනා කම සහ අයිතීන් හඳුනාගෙන ලිංගික ශ්‍රමිකත්වය නීති ගත කරනවා.. <br />(මේ අතරෙ කසු කුසු පැතිරෙනවා.. අහවලාගෙ අහවලා ත් ඔතන ඉන්නවා.. එයාගෙ පිංතූරෙත් තිබිලා තියනවා.. ඒකයි ඔය බේරගන්න සපෝට් කරලා තියෙන්නෙ ) <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6Ouvt5QI/AAAAAAAAAK4/yXEPCA_43Vs/s1600/imagesCA17Z0P9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6Ouvt5QI/AAAAAAAAAK4/yXEPCA_43Vs/s1600/imagesCA17Z0P9.jpg" /></a></div>ඔන්න ඉතිං ලන්කාවට වසන්තය උදා වෙනවා.. අඟහරුවාදා හවස් වෙද්දිම වගේ.. සියලුම ආයතන ඕටී එපා කියා රෑ දෙගොඩහරිය වෙනකම් ක්‍රම සම්පාදනය කරනවා.. වෘත්තීය මට්ටමකින්මිල පාලනයකට යටත් කරනවා.. සම්මත මිලක් උස බර වයස පෙනුම අනුව මානයකට අනුව තීරණය වෙනවා.. ගෙදර යන ගමන් අඩුම බඩු මිලටත් වඩා අඩු මිලක් තීරණය වෙනවා.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6UhTJ5QI/AAAAAAAAAK8/iXtMuy3kw8w/s1600/imagesCAZLKDI0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6UhTJ5QI/AAAAAAAAAK8/iXtMuy3kw8w/s1600/imagesCAZLKDI0.jpg" /></a></div>කඩිනම් සේවයක් විදියට වහාම බ්‍රේකින් නිව්ස් වලට පණිවිඩ යවනවා.. තීරණය එනකම් පත්තර අච්චු ගහන එකත් නවත්තනවා.. ඔන්න තීරණය එනවා.. <br />&nbsp; <br />අදාළ ඇමැත්තා පුද්ගලිකවම මැදිහත් වෙලා මාධ්‍ය සාකච්චාවක් කැඳවනවා... "ඔබ ඇමතූ දුර කතනයෙන් ... චාරයක් නොමැත"...&nbsp; "The number you dialed cannot be contacted right now.. please try again later" ... "out of the coverage area" වගේ පිළිතුරු ලැබෙනවා... රිං වෙලා රිං වෙලා නවතිනවා.. ෆුල් මල්හෝන්!! <br />&nbsp; <br />ඇමැත්තා ඔලුව කහ කහ කල්පනා කරනවා.. මොකද තමන්ට තියන ජාතික වගකීම එතුමා දන්නවා.. මේ සියළු පුරංගනාවන් රෙජිස්ටර් කරන්න ඕනෙ.. සේවය ලබා ගන්න කැමති අය වෙනම රෙජිස්ටර් කරලා පෝමිට් එකක් දෙන්න ඕනෙ... ඊ ළඟට එන ප්‍රශ්න..?????? හොර පෝමිට් ඉල්ලන් එන චන්ද දායකයො මුදලාලිලා... අන්තිමට අමාරුවේ වැටෙන්නෙ අපේ ඇමති තුමා.. <br />&nbsp; <br />මේක පළ කරගන්න මාධ්‍ය වේදියෙක් සම්බන්ද කරගන්න නැති හැටි!!! <br />&nbsp; <br />&nbsp; මේ අතරෙ සියළු ම ලංකාවට සෙවා සපයන චන්ද්‍රිකා වලින් ඇලර්ට් නිකුත් කරනවා.. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6loxz5iI/AAAAAAAAALA/amt4The6j74/s1600/satellite-image-of-sri-lanka.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" px="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6loxz5iI/AAAAAAAAALA/amt4The6j74/s320/satellite-image-of-sri-lanka.jpg" width="306" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6vOHw6UI/AAAAAAAAALE/Q4zxc6DUGHI/s1600/imagesCAKLPBHK.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY6vOHw6UI/AAAAAAAAALE/Q4zxc6DUGHI/s1600/imagesCAKLPBHK.jpg" /></a></div>රටේ ශ්‍රම හමුදාව මධ්‍යම රාත්‍රිය නොතකා සරල රේඛාවක් ඔස්සේ හිටන් ඉන්නවා.. මේ ආරන්චිය ආව ගමන් ලෝකෙම බය වෙනවා.. තිස් වසරක යුද්ද්යක් නිමා කරල ජාතික සමගිය පෙන්නපු ඉන්දියන් සාගරයෙ මුතු ඇටය.. !!!!!<br /><br /><br />කිසිම සහායකයෙක් නැති තැන ඇමති තුමා හාමිනේවත් නැගිට්ටවගෙන මේ කියන මිනිස් සරල රේඛාව සොයා යනවා.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY7bEspVZI/AAAAAAAAALI/3P5UkH-Kpps/s1600/imagesCAE9M9DB.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNY7bEspVZI/AAAAAAAAALI/3P5UkH-Kpps/s1600/imagesCAE9M9DB.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>හත් දෙය්යන්ටම ඔප්පු වෙච්ච වෙලාවෙ කිරි අප්පට බල්ලො පැනලලු.. කිරි අප්පත් පෝලිමේලු... පුවත පළ වෙන්න කලියෙන්ම පෝමිට් පෝලිම හැදිලා.. හෆොයි!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-2534884828289204393?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-58971348270039763182010-11-07T00:57:00.000+05:002010-11-07T00:57:13.427+05:00දිගටම ලියන්නම් කියලා කය්යක් ගහලා ආයෙත් වැඩ අල්ලුවාට මොකද, යනින් එනින් ගමන් මිසක පුර හඳ දිහා බලාගෙන හිතේ තිබිච්චි දේ බ්ලොග් කරන්න වෙලාවක් නැතුවම මාස දෙකක් විතර ගිහින්...<br /><br /><br /><a href="http://taboosubjects.wordpress.com/2010/11/05/199/#comment-7324">ඔය අතරෙ වැඩිය නොලියපු මාව ඇගයීමකට ලක් කළාට ටැබූ ට බොහොමත්ම ස්තුතියි!!!</a> <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNWy1AahnsI/AAAAAAAAAKs/tncyQaoHOZI/s1600/0929-reader-appreciation-day_bd.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" px="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TNWy1AahnsI/AAAAAAAAAKs/tncyQaoHOZI/s320/0929-reader-appreciation-day_bd.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; <br />මේ සංචාරය යන්න මගේ හිත තුළ මුල් ගල තිබ්බෙ ජීවිතේ මල්... ඇය සිංහලෙන් ටයිප් කරන්න පුලුවන් බව මට කියා නොදෙන්න ට, යුනිකෝඩ් පද්ධතිය මගේ මැෂිමට දමා නොදෙන්නට පුර සඳට ලියන කතා කියවන්නට කාටවත් බැරි වෙයි.. එහෙනම් ටැබූට මාව හම්බෙන්නෙත් නැති වෙයි. <br />&nbsp; <br />එදා පොත් ප්‍රදර්ශනයෙදි කෙහෙල් කොටුවෙ චූටි මහත්තයා ආයෙත් ලියන්න කියලා කරපු ආරාධනාව පිලි ගත්තට මොකද ආයෙත් ලියන්න ගැම්ම ආවෙ දැන්!! <br /><br /><br />ඉතිං නැවතත් ස්තූතියි!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-5897134827003976318?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-68756195881380273892010-09-20T06:45:00.000+05:002010-09-20T06:45:23.232+05:00මාස ගානක දිගු නිහැඬියාවකට පස්සෙ.. හරියට සහරා කාන්තාරෙට වැටිච්ච අනියම් වැස්සක් වගේ පොත් ප්‍රදර්ශනේ.. මං හිතන්නෙ මාස ගානක කුණු කන්දල් ඔලුව ඇතුලෙ එකතු වෙලා තියන වෙලාවෙ තමයි "ජීවිතේ මල්" එක්ක බණ්ඩාරණායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව පැත්තට ගියෙ.. මීහරක් බානක් දාලා අදින තරම් දැවැන්ත වේගෙකින් ධාවනය වන 154 ක නැගලා&nbsp;BMICH එක ළඟින් බහිද්දි තිබ්බ අන්තිම ධෛර්ය බිංදුවත් හේබාලා ගිහිං තිබ්බෙ..<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7T7DtidI/AAAAAAAAAKE/oqIrY_5x6PA/s1600/Image1455.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7T7DtidI/AAAAAAAAAKE/oqIrY_5x6PA/s320/Image1455.jpg" /></a></div>ඒත් ආයෙත් පුර හඳේ රස්තියාදු ගහන්න motivate වෙච්ච&nbsp;re-union එක උනේ ඔතනදි... ඒකට&nbsp;re-union කියන්නත් බැහැ.. මොකද "re" නම් කලින් හම්බෙලා තියෙන්න එපායැ?<br />ඉතිං මං තාම කිව්වෙ නැහැ නොවැ මොකද්ද මේ හමුවීම කියලා.. ඒ තමයි මං රෑට රෑට හඳපානෙ රස්තියාදු ගහද්දි හම්බෙච්ච පෑනෙ (cyber) මිත්‍රයෝ ටික..<br />කෙහෙල් කොටුවෙ චුටි මහත්තයාවයි මැරියන්වයි නම් මං ඈත තියා හඳුන ගත්තෙ විදේශ චිත්තර ශිල්පියාගෙ දක්ශතාව නිසාමයි.. වැප් ඇතුළු කට්ටිය සරසවි එක ඉස්සරහ හම්බෙලා තාවකාලිකව විසිර යද්දි උනත් මූඩ් එකෙන් බාගයයි හරි ගිහින් තිබ්බෙ... ඊළඟට මායි ජීවිතේ මලුයි තාවකාලිකව විසිරිලා ගියා .. <br />ඊ වෙද්දි මට තිබ්බෙ පරණ කාර් එකක් තල්ලු කරලා ස්ටාට් කර ගත්තා වගේ හැඟීමක්.. ඒත් ගියර් දාන ලීවරය හොයා ගන්න බැරිව හිටියෙ..<br />ඔන්න ටික වෙලාවකින් මං "දෙවියන්ගෙ අඩවිය" ට (අනුල ද සිල්වා පරිවර්තනය කළ ."Not without my daughter")&nbsp;ගොඩ උනා.. වරුණාව වෑස්සෙන තල මලක් යට ( කටුගම්පල තල මල වරුණ - ජිනදාස දනන්සුරිය ) ඉඳගෙන සියක් අවුරුද්දක ඕප දූප,&nbsp; ( සියවසක පුවත්පත් සිරස්තල - අනුරාධා මළලසෙකර ) ටිකක් කියෙව්වෙ "ස්වයංජාත" (සමරවීර විජයසිංහ - 2008 ස්වර්ණ පුස්තක රාජ්‍ය සම්මාන&nbsp; ) එක්ක තිත්ත කෝපි ( අනුල ද සිල්වා සිංහලට නැගූ&nbsp;Christine Wilson&nbsp;ගේ&nbsp;Bitter Berry&nbsp;)&nbsp; එකක් බොන ගමන්...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7c7iOlRI/AAAAAAAAAKM/CVLtwF291VU/s1600/Image1450.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7c7iOlRI/AAAAAAAAAKM/CVLtwF291VU/s320/Image1450.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7hoL8KLI/AAAAAAAAAKU/GvITPrScyNQ/s1600/Image1451.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7hoL8KLI/AAAAAAAAAKU/GvITPrScyNQ/s320/Image1451.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7m0fYctI/AAAAAAAAAKc/cfya09oP_0U/s1600/Image1452.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7m0fYctI/AAAAAAAAAKc/cfya09oP_0U/s320/Image1452.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7t_ALCeI/AAAAAAAAAKk/7PNIPjqD3gc/s1600/Image1454.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/TJa7t_ALCeI/AAAAAAAAAKk/7PNIPjqD3gc/s320/Image1454.jpg" /></a></div>පොත් කීපයක හිමිකාරත්වය හිමිවීම මගින් මානසික ආතතිය දුරු වෙන බව මං මීට කලින් දැනං හිටියෙ නැහැනෙ.. ? ෂිහ්!!! හැබැයි කලින් දැන ගත්තනම් මේ වෙද්දි මං ලෝකෙ ලොකුම පොත් එකතුවේ හිමි කරයා වෙලා ගිනස් පොතටත් ගිහිං... අපරාදෙ..<br />ගියර් ලීවරය හොයා ගෙන ෆස්ට් එකට දැම්ම වගේ හැඟීමක් මට ඇති උනා...<br />ඊට පස්සෙ රන්දිල් ගෙ උපන්දිනේ සමරන්න චොකලට් කේක් එක්ක චොකලට් මිල්ක් එකකට කට්ටිය සෙට් වෙච්ච මොහොත අමතක කරන්නම බැහැ.. <br />ඔන්න ඉතින් ඔතනදි තමයි හරියටම හෑන්ඩ් බ්‍රේක් එක නිදහස් කරලා හඳ පානෙ රස්තියාදු ගහන්න ආයෙත් සිතිවිල්ල මගට බැස්සෙ...<br /><br /><br />හිතෙන්නෙ එක දෙයයි.. "ස්තූතියි!!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6875619588138027389?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-15049655598714049772010-07-04T09:32:00.000+05:002010-07-04T09:32:38.191+05:00ඉතාම සිත්ගන්නා සුළු සංවේදී ගීයකින් "පිය සෙනෙහසට කව් ගී ලියවුනා මදී" කියලා මලිනි ජයරත්නයන් කියනවා.. ඒත් "යෝද ඇලේ වීරිය වුන අප්පච්චී" "ගෙඩි සියයක් බිම හෙලුවත්" "මිදුලේ වැලි මාලිගාවෙ" වගේ ගීත මට මතක් වෙනවා..<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.sgiquarterly.org/assets/images/Jan2009/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" rw="true" src="http://www.sgiquarterly.org/assets/images/Jan2009/1.jpg" width="320" /></a></div>හැබැයි දරු සෙනෙහසට නම් කව් ගී ලියවුනා හොඳටම මදී...... මට එහෙම කියන්න හිතුනා. මම කියන්නෙ දරුවන්ගෙ හිතේ අම්මා තාත්තා ගැන උපදින ආදරය ගැන.. ඒකට කියන වචනයක්වත් තියනවාද කියලා මට ඔලුවට එන්නෙ නැහැ.. "දරු සෙනෙහස" කියන්නෙත් දෙමව්පියො දරුවන්ට දක්වන ආදරයට..<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://static-p4.fotolia.com/jpg/00/03/81/81/400_F_3818179_3m1LOqPFIwm44n7c0yWM0l0eXHH80qHu.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" rw="true" src="http://static-p4.fotolia.com/jpg/00/03/81/81/400_F_3818179_3m1LOqPFIwm44n7c0yWM0l0eXHH80qHu.jpg" width="275" /></a></div>මං දන්න "දරුවන්" 75% කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් තමන්ගෙ දෙමව්පියන් වෙනුවෙන් සාමාන්‍ය රටාවෙන් ඔබ්බට ගිහිං කැප කිරීම් කරන අය... පුංචිකාලෙ අම්මලා තාත්තලා දීපු දෙවල් වලට මානසික ණය ගෙවන අය.. බොහෝ දෙනා ඉතා ඉහළ පොලී අනුපාතික වලට යටත් වෙලත් සතුටින් ඒ දේ කරන අය.. (ඔයාලා එකඟ වේද මන්දා? ) <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://bbinternationaladoption.com/images/kidspics1/612766_low%5B1%5D.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" rw="true" src="http://bbinternationaladoption.com/images/kidspics1/612766_low%5B1%5D.JPG" width="320" /></a></div>මං ඊයෙ සෙනසුරාදා දවසෙ හිමීට කල්පනා කරලා බැලුවා මේ ගැන.. මේ කිසිම දෙයක් සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ගත්ත දත්ත නෙවෙයි... පුද්ගලිකව මං දන්නා අඳුනන "දරුවන්" ගෙ ලිස්ට් එකක් හදලා පොඩි සර්වේ එකක් කරලා බැලුවා... ඒකෙ ප්‍රතිඵල තමයි ඔය කිව්වෙ..<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.thepacecentre.org/images/audio.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" rw="true" src="http://www.thepacecentre.org/images/audio.JPG" width="307" /></a></div><br />"මහළු දෙමව්පියන් වැඩිහිටි නිවාස වලට යැවීම කියන්නෙ සමාජමය ප්‍රස්නයක් බවට පත් වෙලා.." දෙමව්පියන් ගැන කතා කරද්දි ඕක තමයි හොඳටම මාකට් කරන්න පුළුවන් කතාව... <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.degekooideroos.nl/pic/vladslo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="312" rw="true" src="http://www.degekooideroos.nl/pic/vladslo.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; <br />තවත් කියනවානම් "ඒ නිසා ආච්චිලා සීයලා දරු මුණුබුරන්ට දෙන සුන්දර ළමා අත් දැකීම අපේ දරුවන්ට නැති වෙලා.. " කතාව මෙහෙම දිගට දිගට යන්න පුළුවන්.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.indiadaily.org/images/oldies2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="254" rw="true" src="http://www.indiadaily.org/images/oldies2.jpg" width="320" /></a></div><br />මං පහුගිය අවුරුදු 10-12 කාලෙ අරන් බැලුවා... (මේ කාලෙ මගේ රාමුව විදියට අහු වෙන්නෙ මේක මං වැඩිහිටි "දරුවෙක්" විදියට ගත කරපු කාලෙ නිසා වෙන්න ඇති ) දරුවන් ලොකු මහත් වෙද්දි.. දෙමව්පියෝ උන්ගෙන් "නිදහස්" වෙන කාලෙ වෙද්දි, ඔවුන් ආවේණික නොවුවත් එකිනෙකාට සුවිශෙෂී පොදු ගැටළු වලට මුහුණ දෙනවා... <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.instablogsimages.com/images/2009/06/05/20040924002509002_JoOgn_22764.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="221" rw="true" src="http://www.instablogsimages.com/images/2009/06/05/20040924002509002_JoOgn_22764.jpg" width="320" /></a></div>දියවැඩියාව.. පිළිකා.. ඔත්පළ වීම්... නීතිමය ප්‍රශ්න.. මානසික ප්‍රශ්න.. රැකියා අහිමි වීම්... විශ්‍රාම වැටුප මදි නිසා තවත් රැකියා කිරීම්... දරුවන්ට දෙන දේ දුන්නාට පසු අසරණ අඩපණ වීම්.. මේ තියෙන්නෙ ප්‍රස්න වලින් සමහරක්... <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://blog.taragana.com/wp-content/uploads/2009/04/old-parents1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="280" rw="true" src="http://blog.taragana.com/wp-content/uploads/2009/04/old-parents1.jpg" width="320" /></a></div>දරුවන් බොහෝ දෙනෙක් ජීවත් වෙන්නෙ දෙමව්පියන්ගෙ මේ වේදනාව පපු කුහරයේ රඳවාගෙන.. ඔයාලා එකඟ වෙයිද මන්දා? <br /><br /><br />අනේ... කාටහරි පුළුවන්නම් මගේ හිතේ තියන ගීතය ලියන්න.............? <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.newlifestyles.net/images/Girl%20Thinking%20%20664535_23124841.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://www.newlifestyles.net/images/Girl%20Thinking%20%20664535_23124841.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-1504965559871404977?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-48123972244504835562010-07-03T22:52:00.000+05:002010-07-03T22:52:05.950+05:00මේක මට ගිය සතියෙ ඇත්තටම වෙච්චි එකක්... <br /><br /><br />මගේ ඩ්‍රයිවින් ලයිසම නැති උනා ටික කාලෙකට කලින්... ටික කිව්වට ටිකක් මත් නෙවෙයි. ඉතින් ඔන්න අපේ ආණ්ඩුවෙන් කාර් එහෙම ලාබ කළාට පස්සෙ.. මට ඔය ලයිසොමේ වටිනා කම ටික ටික තේරෙන්න ගත්තා..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://pictures.directnews.co.uk/liveimages/woman+driver_2251_19401831_0_0_7038155_300.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://pictures.directnews.co.uk/liveimages/woman+driver_2251_19401831_0_0_7038155_300.jpg" /></a></div><br />දත් සිල්පය පෙන්නල තමයි ලයිසොම ගත්තෙ.. හැබැයි මට ඉන්න අර <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/05/blog-post.html">අණ්ඩපාල මල්ලි</a> කියපු කේළමක් නිසා මට ඩ්‍රයිව් කිරීමේ වරම අහිමි උනා.. ඔය අහිමි වීමෙන් ටික කාලෙකට පස්සෙ ඉගෙන ගන්න රට ගියායින් ඔන්න ඉතින් සුක්කානම මට නොදන්නා මිත්‍රයෙක් බවට පත් උනා...ලයිසමත් එක්ක පර්ස් එක පොකට් ගහලා දැනට අවුරුදු අටක් විතර.. ඉතින් මේ වැල් වටාරම් ටික සංක්ශිප්ත කළාම කොටින්ම මට ලයිසන් තිබ්බට එලවන්න බෑ... ( හිකිස් ) <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.sundayobserver.lk/2009/03/08/z_p-22-Driving.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" rw="true" src="http://www.sundayobserver.lk/2009/03/08/z_p-22-Driving.jpg" width="320" /></a></div>මේ ලයිසම හදා ගන්න කියලා හිතලා දාන තුන්වෙනි පොලිස් එන්ට්ට්‍රිය දාන්න ඔන්න මම ගිය සතියෙ අහල පහල පොලිසියකට ගොඩ උනා.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><br /><br />පළවෙනි එන්ට්‍රිය දාද්දි නං එන්ට්‍රිය දාල කොපිය ගන්න මාසයක් විතර ගියා.. දෙවෙනි එන්ට්‍රිය දාද්දි ඔන්න කාබන් කොපියක් පහුවදාම දුන්නා..ඔය සිද්දි දෙකම උනේ නුවර.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://images.paultan.org/bluebird2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="134" rw="true" src="http://images.paultan.org/bluebird2.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; <br />මෙදා සැරේ ඔන්න කොළඹ මහනගර සභාවක එන්ට්‍රිය දැම්ම කියමුකො.. එන්ට්‍රියේ වචන 100 යි... ඒකෙ කොපිය ගන්න වචන 100ක විතර ලියුමක් ලියන්න ඕනෙ.. ඔන්න ඉතින් මං ලියුම ලියන හැටි හිතන ගමන් එතන හිටිය මිස් ගෙන් ඇහුවා හාෆ් ෂීට් කොලයක් ගන්න පුලුවන්ද කියලා... "හාෆ් ෂීට් කොළ නැහැ.. කබඩ් එකේ තියනවාද දන්නෙ නැහැ ලොක් කරලා තියෙන්නෙ...".. දැන් ඉතින් මොකද කරන්නෙ.. වෙලාව 4.00 යි.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.campingatv.com/my_files/images/police.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="294" rw="true" src="http://www.campingatv.com/my_files/images/police.png" width="320" /></a></div><br />මං ඉතිං ළඟම තියන යාලුවෙක්ගෙ ගෙදරකට ගිහින් කොලයක් ඉල්ලන් ලියුම ලියාගෙන ආවා.. 4.25 යි..පාලන අංශයට දෙන්න කිව්ව නිසා කෙලින්ම එතෙන්ට ගියා.. මේස පුටු 10ක් විතර කැරකෙන පංකා වලට යටින් තිබුණා.. කවුරුත් නැති නිසා එලියෙ කවුන්ටරේ හිටිය රාලහාමිගෙන් විමසීමක් කළා.. " දැන් 4.25ත් පහු වෙලා.. එයාලා නාන්න ගිහිං.. හෙට එන්න".. "සර් මං ජොබ් එකක් කරන කෙනෙක්.. පුළුවන්නම්..."&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;"එක සැරයක් කිව්වනෙ හෙට එන්න" .. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.chinasmack.com/wp-content/uploads/2008/09/china-internet-police-jingjing-chacha.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" rw="true" src="http://www.chinasmack.com/wp-content/uploads/2008/09/china-internet-police-jingjing-chacha.jpg" width="320" /></a></div>රාළහාමිට "හෙට එන්න" කියන්නෙ වචන දෙකක් විතරක් වෙන්න පුළුවන්.. ඒත් මට? කෙටි නිවාඩුව.. අවසරය.. රැස්වීම්... උදෙන්ම කරන්න තියන වැඩ....?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-4812397224450483556?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-24352297633888530352010-06-22T06:48:00.000+05:002010-06-22T06:48:22.981+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://scrapetv.com/News/News%20Pages/Business/images-2/do-you-have-facebook.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" ru="true" src="http://scrapetv.com/News/News%20Pages/Business/images-2/do-you-have-facebook.jpg" width="320" /></a></div><br />පුරහඳපානෙ රවුමක් යන්න වෙලාවක් තිබුණෙ නැති පහුගිය කාලෙ කරපු ඔබ්සවේෂන් එකක් ගැන හදි හදිස්සියෙන් උනත් උඩින් පල්ලෙන් වගේ කියන්න හිතුනා.. අපි හැමෝම ඇඹළයෝ වගේ එල්ලිලා ඉන්න මූණුපොත ගැන...<br /><br /><br />අපිට සමහර අය හඳුනාගන්න වෙන්නෙ හරිම පුදුම විදියට.<br />1. බාගෙට දන්න අය වැඩිපුර දැන ගැනීම<br />2. කාලෙකදි බාගෙට දැනගෙන ටච් එකෙන් ඉවත් වෙච්ච අය නැවත හොඳින් හඳුනා ගැනීම <br />3.පොඩි කාලෙ යාලුවෝ ලොකු වෙලා හඳුනා ගැනීම <br /><br />4.දන්න දන්න අය ගැන වැඩිපුර අප්ඩේට් වීම<br />5. දන්න දන්න අයගෙ දන්න නොදන්න අය හඳුනා ගැනීම<br />6. ප්‍රසිද්ධ අය සමග මිතුරුවීම... (සමහර විට ප්‍රසිද්ද නම් තියන ප්‍රොෆයිල් සමග )<br />7. මිතුරු සමාගම්, කණ්ඩායම්, වේගවත් පණිවිඩ ගනුදෙනු, වෙළඳ ගණුදෙනු... <br /><br />මෙකී නොකී දහසක් දේ <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://willscullypower.files.wordpress.com/2008/09/facebook-application-breakdown-779222.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="309" ru="true" src="http://willscullypower.files.wordpress.com/2008/09/facebook-application-breakdown-779222.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; <br />මං දන්න දන්න හුඟක් දෙනෙක්ට මූණු පොතෙන් ආවාහ විවාහ අරමුණු සඳහා උදව් කරලා තියනවා.. මූණු පොත හරහා ඇති වෙච්ච විවිධ සම්බන්ධ කම් ගැන කතා බහක් පටන් ගන්න හිතුණා.. මොකද දන්නවද... මන් දන්න දන්න කීප දෙනෙක් ඉන්නවා මූණු පොතෙන් අන්ඩ්ධ වෙච්චි අය... කොච්චර කිව්වත් තෙරුම් නොගන්න අය.. තමන් ගෙ CV එකට වැඩියෙ FB ප්‍රොෆයිල් එක වැදගත් කියලා හිතෙන අය.. (හැබැයි මටනම් CV එකක් කියවනවාට වඩා ප්‍රයෝජනවත් ඩීටේල් FB එකේ තියනවා) <br />මේකෙ තව එපිසෝඩ් කීපයක් එයි.. එතකන් හඳපානෙ ඇවිදිනකොට හිතෙන දේ කියන්න...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-2435229763388853035?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-34632627186533446372010-05-28T11:08:00.001+05:002010-05-28T11:09:02.925+05:00<a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/05/blog-post_28.html">පමා වූ වෙසක්</a> ගැන කිය කිය ඉඳලා හදිස්සියේ නැගිටලා ගිහින් අහපු කතාවක් මේක... කිව්වේ උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගලයන් (සන්නා)... ටෝමලින් හෝටලයේ සිට මගේ විසිත්ත කාමරයේ හිටපු මට...<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.brycebrownart.com/images/mother-and-son-II.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="320" src="http://www.brycebrownart.com/images/mother-and-son-II.jpg" width="237" /></a></div><br />සන්නා විශ්ව විද්‍යාලෙ ඉඳලා ගෙදර ගිය දවසක.. පහුවදා උදේ නැගිටලා පිච්චර් එකක් බලන්න සන්නා හදි හදිස්සියෙන් ලක ලෑස්ති වෙනවා.. මේසෙ උඩ වහලා තිබ්බ ලොකු රොටියක් ගිල දාපු සන්නා එලියට බහිද්දි අම්මා අහළ තිබ්බ තේ කෑල්ලෙ දළු කඩනවා... <br />"පුතේ.........." අම්මා සන්නාට අඬ ගහනවා.... " රොටියක් උයලා වහලා ඇති... මටත් කෑල්ලක් තියලා, කාලා පළයන්" අම්මා සන්නාට කියනවා... ඒ වෙද්දි සන්නා මුළු රොටියටම වග කියලා ඉවරයි... <br /><br /><br />උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන් වටාපතින් දෑස වසා ගත්තේ.. ඇඬීම අකැප නිසා.... ටී එම්, වීජමු, රෝහණ බැද්දගේ ආදීන් බිම බලා ගත්තා... මමත් ඉන්ට නෙට් එකට මුවා වෙලා එතනින් නැගිට්ටා..<br /><br />"මේ ණය මං ගෙවන්නෙ කොහොමද?" සන්නා ප්‍රශ්න කරනවා මට ඇහුණා..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-3463262718653344637?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-60129070046143781522010-05-28T09:55:00.000+05:002010-05-28T09:55:32.629+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CiQ32GVyRl8/SgcUjvyrsHI/AAAAAAAABBo/MTvX1o_ghEI/s1600/CIMG0094.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_CiQ32GVyRl8/SgcUjvyrsHI/AAAAAAAABBo/MTvX1o_ghEI/s320/CIMG0094.JPG" /></a></div>"අදරයේ උල්පත වූ අම්මා.. මා ඔබගේ පුතු වූ මොහොතේ.. ඔබ මතු බුදු වන දවසේ...... මහ රාහුල කුමරුන් සේ..." වික්ටර් රතනායක පුත් ජයන්ත මහනුවර ටෝමලින් හෝටලයේ සිට මගේ විසිත්ත කාමරයට ඇසෙන්න ගයයි...<br /><br />මට වෙසක් ලබලා.. මුළු ලෝකෙටම වෙසක් ඊයෙ උනාට මට හරියටම වෙසක් අද... මට ඊයෙ පොළව පලාන යන්න ලැජාවක් උනා.... ඒක දන්නෙ මං විතරයි.. මේක කියෙව්වට පස්සෙ ඔයාලත් දන්නවා...<br /><br /><br />ඊයෙ මට වැඩ.. මග අරින්න බැරි රාජකාරී වැඩ... මට විතරක් නෙවෙයි.. මගේ විභාග අධීක්ෂක මණ්ඩලයත් වැඩ... විභාගෙ කරපු ළමයින්ගෙ හිත් වල මොනවා තිබුණද කියලා කියන්න හරියටම බැහැ... <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_zsIIz0xhqxA/SY-qc6M_HuI/AAAAAAAAABg/HkohLKVMb9s/s1600/exam-stress.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_zsIIz0xhqxA/SY-qc6M_HuI/AAAAAAAAABg/HkohLKVMb9s/s320/exam-stress.jpg" /></a></div>&nbsp; <br />ඉතින්හවස 4 විතර වෙද්දි තමයි මං පියවි සිහිය එළවගෙන වෙසක් ගැන හිතුවෙ.. බෞද්ධ කොඩියක්.. වෙසක් කූඩුවක්.. මල් පහන් .. පන්සල්.. අපෙ අම්මිත් ගල්කිස්සෙ ඇවිත් කියලා පණිවිඩේ ආවා දවල් වෙද්දි... මං ඉතින් බස් එකෙන් බැහැලා වට පිට බැලුවා.. කඩ ඔක්කොම වහලා උනාට පාරෙන් එහා පැත්තෙ පුන්චි කඩයක් ඇරලා.. බෞද්ධ කොඩි වෙසක් කූඩු ලෙළ දෙනවා.. මං වට පිට බලලා එක හීයට ඒ කඩේ ඇතුළට රිංගුවා.. <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://image63.webshots.com/63/4/27/76/2666427760011159810qyNAzy_ph.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="213" src="http://image63.webshots.com/63/4/27/76/2666427760011159810qyNAzy_ph.jpg" width="320" /></a></div><br />අර කියපු ළජ්ජාව ඇතිවෙන්න පටන් ගත්තා... <br />මට මතක් උනා අපේ ගම්පළ ගෙදර තිබ්බ උණ පඳුර.. ඇඟිලි කපාගෙන උණ කූරු සුද්ද කරපු.. වෙසක් කොළ අලවන්න පාප්ප නා ගත්ත.. සිල් අරන් ගෙදර ඇවිත් ළමා සාරිය පිටින් වෙසක් කූඩු එල්ලපු කාලෙ මතක් උනා... ඊට පස්සෙත් කොහොම හරි වෙසක් එකට කූඩුවක් හදනවාමයි... <br />&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.southasianmedia.net/profile/srilanka/images/vesak.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://www.southasianmedia.net/profile/srilanka/images/vesak.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_w1nY_mkN3JA/Sf7UxexuC7I/AAAAAAAAA-4/MvQzX9wLu-k/s1600/z_new350.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_w1nY_mkN3JA/Sf7UxexuC7I/AAAAAAAAA-4/MvQzX9wLu-k/s320/z_new350.jpg" /></a></div><br />ඒත් මේ සැරේ... චික්... මාර ලැජ්ජාව.. වෙසක් කූඩුවට 150/=.. කොඩිය 100/=.. මං වට පිට බලලා කාටවත් මූන දෙන්නෙ නැතුව ත්‍රී වීලර් එකක නැගලා වෙසක් කූඩුවත් අරන් ගෙදරට පැන ගත්තා.. <br />මං ගෙදර ආව ගමන් හිතේ තිබ්බ බරත් එක්කම වෙසක් කූඩුව පුටුවක් උඩින් තිබ්බා.. ඒත් පොඩි බයක් වගේ තිබ්බා.. මං හිතුවා වෙසක් කූඩුව කඩෙන් ගත්ත වරදට පවුළේ ගුරුතුමියගෙන් වෙසක් ධර්ම දේශනාව ෂුවර් කියලා.. <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.turnbacktogod.com/wp-content/uploads/2009/01/a-mothers-advice-to-her-daughter-221x300.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://www.turnbacktogod.com/wp-content/uploads/2009/01/a-mothers-advice-to-her-daughter-221x300.jpg" /></a></div>&nbsp; <br />ඒත් ඇය ගැඹුරු බැල්මක් දුන්නා විතරයි.. මං පුටු ඇන්ද අල්ලගෙන හිටගෙන බෑග් එක කරේ එල්ලගෙන ඉන්න ගමන් ඇගේ සුව දුක් ඇහුවා....අර පුටුව උඩින් තිබ්බ හිතේ බර පුටු ඇන්ද දිගේ මගේ අතට ගොඩ වෙලා නැවතත් මගේ හිත කරා ළඟා උනා... <br /><br />ජයන්ත රත්නායකයන් අර සින්දුව කියන අතරෙ මට හිතුනෙ.... (හරියටම මොකද්ද ලියලා විස්තර කරන්න අමාරුයි වගේ)... ඒත් ඈ අපේ ජීවිත වල තියන (කමකය නැති ) බිසි ස්වභාවය තේරුම් අරන්ද කොහෙද මේ වෙන තෘත් නිස්සද්දයි..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://hopeeternal.files.wordpress.com/2008/03/cassatt-mary-young-mother-sewing.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="320" src="http://hopeeternal.files.wordpress.com/2008/03/cassatt-mary-young-mother-sewing.jpg" width="249" /></a></div>"ටෝමලින් එකේ ලොබි එක ලස්සනයි" ඇය මට අඬ ගැහුවා.. හරියට ඛේමාවට දෙවුරම් වෙහෙරෙ ලස්සන කිව්වා වගේ.. "ටී එම් දොඩම්වල ඉස්කෝලෙට ගිහින් තියෙන්නෙ..." තවත් කැඳවීමක්..... <br /><br /><br />මං කියාගෙන ආව දේ ඉවර නැහැ.. ඒත් මදකට නැගිටින්නම්... තුන්වන&nbsp; කැඳවීම එන්න කලින්.. <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.scaliveat25.org/images/thoughtful%20girl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="212" src="http://www.scaliveat25.org/images/thoughtful%20girl.jpg" width="320" /></a></div>&nbsp; <br />&nbsp;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6012907004614378152?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-2836429900051774302010-05-22T07:36:00.000+05:002010-05-22T07:36:41.080+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_arO1VJwJI/AAAAAAAAAI8/34HHSgx67-4/s1600/Image1165.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_arO1VJwJI/AAAAAAAAAI8/34HHSgx67-4/s320/Image1165.jpg" /></a></div><br />ඊයෙ උදේ බලද්දි අර ලොකු ළමයෙක් වෙච්ච පොඩි එකා කූඩුව පැත්තෙ කරක් ගගහ හිටියා.. පොඩි කමට මූ රස්තියාදු කාරයෙක් වෙලා ද කොහෙද.. ඔය ඉන්නෙ!!<br /><br />ඊළඟ කතාව පටන් ගන්නෙ ඊයෙ රෑ... මං කෑම එක බෙදාගෙන ටීවී එක දාගෙන නිවාඩු පාඩුවේ ඉඳගත්තා.. අර පොඩි එකා කීක් කීක් ගානවා කණ අස්සෙ.. බැලුව බැලුවා පේන්න නැහැ..මෙන්න බොලේ මූ ළඟම තියන ජනෙල් ග්‍රිල් එකේ ඉඳගෙන ඉන්නවා.. ළඟට හරිම කැතයි..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_c9lc4CiWI/AAAAAAAAAJE/OFies6nJ1yU/s1600/Image1167.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_c9lc4CiWI/AAAAAAAAAJE/OFies6nJ1yU/s320/Image1167.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_c_jsq8FEI/AAAAAAAAAJM/SJ1PCylWgZs/s1600/Image1168.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_c_jsq8FEI/AAAAAAAAAJM/SJ1PCylWgZs/s320/Image1168.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මුගෙ අඳොනාව අහ ගෙන ඉන්න බැරිනිසා මං පිඟානත් අරන් කාමරේට අවා.. ටිකකින් ඔන්න ගාල ගෝට්ටියක් ඇහෙනවා... බලද්දි අම්මයි තාත්තයි පුතයි තුන්දෙනා වාද කර ගන්නවා.. ෆෑන් එක උඩ ඉඳගෙන..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dAOdqcBkI/AAAAAAAAAJU/5al9P3hEGx0/s1600/Image1170.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dAOdqcBkI/AAAAAAAAAJU/5al9P3hEGx0/s320/Image1170.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dAnI-hBMI/AAAAAAAAAJc/HyTI4vD-Yz4/s1600/Image1171.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dAnI-hBMI/AAAAAAAAAJc/HyTI4vD-Yz4/s320/Image1171.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">පොඩි එකා එකට එක කිය කිය උනත් හොඳටම බැනුම් ඇහුවා... හොඳ වැඩේ.. !!!! ටික වෙලාවක් මෙහෙම රණ්ඩුව ගියාට පස්සෙ අම්මයි තාත්තයි පැත්තකට ගිහින් කුටු කුටු ගෑවා.. වෙලාව රෑ අටට විතර ඇති... බද වැස්ස.. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මේ පින්තූරෙ නම් ඩිංගක්වත් පැහැදිලි නැහැ.. මේ දොරට උඩින් තියන බීරළු ළඟට වෙලා තමයි අර දෙමාල්ලන්ගෙ කුටු කුටුව ගියෙ..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dBKtLrRgI/AAAAAAAAAJk/gFEqH0g0t9A/s1600/Image1173.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dBKtLrRgI/AAAAAAAAAJk/gFEqH0g0t9A/s320/Image1173.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ඊට පස්සෙ අම්ම ආයෙත් ඇවිත් පොඩි එකාට හිමීට පැහැදිලි කරලා දුන්නා... ඌත් ෆෑන් එකේ තට්ටක සී සෝ පැද පැද අහගෙන හිටියා... ඌටත් ඕනෙ වැඩේ කර ගන්න නෙ.. තක්කඩියා!!!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dB_pNI_2I/AAAAAAAAAJs/xjjMZbiqjEM/s1600/Image1169.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dB_pNI_2I/AAAAAAAAAJs/xjjMZbiqjEM/s320/Image1169.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dCKYd473I/AAAAAAAAAJ0/CUDFGelaQ9o/s1600/Image1172.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_dCKYd473I/AAAAAAAAAJ0/CUDFGelaQ9o/s320/Image1172.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ටික වෙලාවකින් අම්මයි තාත්තයි එකතු වෙලා පුත්‍රයා ව රෑ කියලා බලන්නෙ නැතුව ... බද වැස්සෙ පිනි බබා එක්කරගෙන ගියා..</div><br /><br /><br />ප.ලි.: මේ පෝස්ට් එක දාන්න ගත්තෙ ඊයෙ රෑ... නවත්තන්න උනෙත් පොඩි එකාගෙ අන්ඩපාල වැඩක් හින්දා... ඒ ටික ඊළඟ එපිසෝඩ් එකට දාන්නම්.. <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-283642990005177430?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-10747430098417617742010-05-19T23:02:00.000+05:002010-05-19T23:02:37.946+05:00අර අපේ ගෙදරට ආව <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_28.html">අනවසර පදිංචි කාරයෝ ගැනයි</a>.. කොහෙන්ද ඒ <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html">පොඩි නෑදෑයෝ</a> ගැනයි මං ඔයාලට කිව්වනෙ...<br />ටික දවසකින් තමයි දන්නෙ නෑදෑයෝ කිව්වට එක්කෙනයි කියලා.. ඉතින් අද උදේ බලද්දි මහා කළබගෑණියක්.. මං හිතන්නෙ පුන්චි එකා දැන් ලොකු ළමයෙක් කියලා අම්මටයි තාත්තටයි හිතෙන්න ඇති.. බැලින්නං ඇත්ත තමයි.. ඌ අහුරක් විතර ලොකු වෙලා..<br /><br />මේ ඉන්නෙ ලොකු ළමයෙක් වෙච්ච පොඩි එකා..<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QlWdTvk0I/AAAAAAAAAIc/z_5RwwKXg8M/s1600/Image1156.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QlWdTvk0I/AAAAAAAAAIc/z_5RwwKXg8M/s320/Image1156.jpg" wt="true" /></a></div><br />මං ඉස්සෙල්ලාම දැක්කෙ අම්මා ඉඳගෙන පුන්චි එකාගෙ අත් තටු හොටෙන් හැඩ කරනවා.. ඊට පස්සෙ කකුල් වලට කොට කොට සුද්ද කළා.. අම්ම ඉගිල්ලිලා ගියාට පස්සෙ පොඩි එකා ලතෝනි තියන්න පටන් ගත්තා..<br /><br /><br /><br /><br /><br />මෙන්න මෙහෙම තමයි අම්මා පිහාටුයි කකුල් දෙකයි සුද්ද කරලා හැඩ කළේ..<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qk4KmnEYI/AAAAAAAAAIM/sViwBRqpXbY/s1600/Image1146.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qk4KmnEYI/AAAAAAAAAIM/sViwBRqpXbY/s320/Image1146.jpg" wt="true" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qk92OXoJI/AAAAAAAAAIU/KzBoUP5LfgM/s1600/Image1148.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qk92OXoJI/AAAAAAAAAIU/KzBoUP5LfgM/s320/Image1148.jpg" wt="true" /></a></div><br />ඉතින් ඔන්න අම්ම මයෙ හිතේ තාත්තටත් කේලම කියලා එක්කන් ඇවිත්... දෙන්නගෙම හොටේ කෑම.. අම්මා ඉස්සෙල්ලාම ගිහින් ආදරෙන් කැව්වා.. <br />&nbsp; <br />හබුං කටයි පණු දෙකටයි..!!! උසි කපුටෝ උසී.....!!!! <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qmsc-ZHLI/AAAAAAAAAIs/PVcVbeiNcaU/s1600/Image1157.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qmsc-ZHLI/AAAAAAAAAIs/PVcVbeiNcaU/s320/Image1157.jpg" wt="true" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QnOsPWNKI/AAAAAAAAAI0/_XNH3QL56RE/s1600/Image1146.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QnOsPWNKI/AAAAAAAAAI0/_XNH3QL56RE/s320/Image1146.jpg" wt="true" /></a></div>&nbsp; <br />වෙනදාට වඩා අද කෑම ලෝඩ් එක අඩුයි.. ඔන්න ඉතින් පොඩි එකා ඒ ටික කාලා ආයෙත් ලතෝනි දෙනවා.. ඒ ගමන තාත්තා ඉස්සරහට ඇවිත් ටිකක් ඈත ඉඳලා කෑම පෙන්නලා නොපෙන්නලා වගේ පොඩි උන්නැහෙව ඇවිස්සුවා.. ආයෙ ඉතින් ඉඳලා ඉවරයි.. <br />පොඩි එකත් අත ඇරියෙ නැහැ.. හැකි වෙර යොදා කූඩුවේ හිටගත්තා.. තාත්තා එ ඉක්මණට කිට්ටු උනා... මොන මොනවදෝ හයියෙන් හය්යෙන් කිව්වා... <br />&nbsp; <br />තාත්තගෙ කුරුළු අත්දැකීම් ගැන පාඩමක්.. <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QmKI4ViZI/AAAAAAAAAIk/WcbMXHMc57E/s1600/Image1158.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QmKI4ViZI/AAAAAAAAAIk/WcbMXHMc57E/s320/Image1158.jpg" wt="true" /></a></div>&nbsp; <br />ඔන්න පොඩි එකාට හති... ඒ ගමන තාත්තා ගෙනාපුවායින් කොටසක් කන්න දුන්නා... දැන් මද විරාමයක්... <br />&nbsp; <br />මෙන්න පොඩි එකා මර හඬ තලන හැටි.. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QkaHB5L-I/AAAAAAAAAIE/GzlONwuaEtQ/s1600/Image1156.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_QkaHB5L-I/AAAAAAAAAIE/GzlONwuaEtQ/s320/Image1156.jpg" wt="true" /></a></div><br /><br />විනාඩි කීපයකට පස්සෙ ආයෙත් ගෝසාව... ටික ටික පොඩි එකාට කන්න නොදී කෑම පෙන්න පෙන්න ගත කරන කාලෙ වැඩි උනා...<br /><br />මට තේරුණා මේක පියා සැරි පුහුණුවක් කියලා... මාත් ඉතින් බලාන හිටියා.. <br />ඔන්න ඉතින් ඔහොම යද්දි.. කෑම කටට දාන්නෙ නැතුව කූඩුවේ ගැට්ටෙන් තිබ්බා... ඊළඟ සැරේ ජනෙල් ග්‍රිල් එකේ උඩින් තිබ්බා.. ඒ සැරේ පොඩි එකාට සිද්ද උනා බෙල්ල දික් කරලා කන්න.. ඌ බිම බැලුවා විතරයි මර හඬ තලාගෙන කූඩුවට ගුලි උනා.. <br />&nbsp; <br />මේ තියෙන්නෙ මං බොහොම අමාරුවෙන් ගත්ත පවුලේ පින්තූරෙ.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qj_LM_FiI/AAAAAAAAAH8/AXJvmYWCO3U/s1600/Image1160.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S_Qj_LM_FiI/AAAAAAAAAH8/AXJvmYWCO3U/s320/Image1160.jpg" wt="true" /></a></div><br />තාත්තයි අම්මයි දෙන්නම ඌට කණ පිරෙන්න හොඳවයින් දෙකක් කිව්වා.. පොඩි එකා බිමට වැටෙයි කියන බයට මම පාපිස්සක් දැම්මා.. <br />&nbsp; <br />ඔය අතරෙ නිකම යාම බලා ගන්න දැඩි උවමනාවක් තිබ්බත් ෂෝට් ලීව් එක හාෆ් ඩේ එකක් නොවී බේර ගන්න මට නික්ම යන්න උනා.. <br /><br /><br />හවස මං එද්දි, මං දාපු පාපිස්ස එහෙමම තිබුණා.. ඒ උනාට ඒ පැත්තෙ පාළුව පිරිලා.. හරියටම බලල කියන්න තරම් මම උස නැහැ.. හවසත් හිටියා කියලා "ජීවිතේ මල්" කිව්වා..<br /><br />ඒ උනාට නීකමට හරි එකට හිටිය අයට කියලා යන්න තිබුණා නෙ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-1074743009841761774?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-65997383535120200122010-05-13T06:54:00.000+05:002010-05-13T06:54:35.243+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">මේක මේ ආව ෆෝවර්ඩ් එකක්... ඒත් මරු කතාව...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-ta7UUlpOI/AAAAAAAAAH0/f738UDsFC68/s1600/friends.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-ta7UUlpOI/AAAAAAAAAH0/f738UDsFC68/s640/friends.jpg" width="508" wt="true" /></a></div><br /><br />ඔයාලා මෙහෙම දේවල් දැකලා තියනවාද? මං නං දැකලා තියනවා.. මං හිතන්නෙ ඉස්සර කාලෙත් තිබිලා තියනවා..ඒකනෙ කතාවක් හියෙන්නෙ " නඩුත් හාමුදුරුවන්ගෙ.. බඩුත් හාමුදුරුවන්ගෙ කියලා "<br /><br /><br /><br /><br />ධර්ම ද්වීපයට තෙරුවන් සරණයි!!! උපුල්වන් දෙවියන්ගේ රැකවරණයි!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6599738353512020012?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-65477660610510945262010-05-11T07:06:00.000+05:002010-05-11T07:06:20.363+05:00මං මේ හඳ පානෙ රවුමක් යන්නෙ හදි හදිස්සියෙන්... හිතේ උතුරන නැවුම් හැන්ගුමක් ඔයාලත් එක්ක බෙදා ගන්න හිතිච්ච නිසා... ඔයාලට මතකද අර අනවසර පදිංචි කාරයෝ දෙන්නා? <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_28.html">(මෙතන ක්ලික් කරලා බලන්නකො..)</a><br />ඊයෙ මං නොටිස් කළා අලුත් කෙඳි වගයක් එහෙම ඔතලා පොඩි රෙපෙයාර් වැඩ වගයක් ගිහිං තියනවා අපි නැති අතරෙ.. දැං ඩිංගකට කළින් මං ජීවිතේ මල් වැඩට යන්න කලින් කිව්වා කුරුළු බිරිඳ අද තප්පලං ගහගෙන ඉන්නෙ අමුතු ෆැෂන් එකකට කියලා.. වම් තට්ට අහස දෙසට...<br />මං ඉස්සරහ දොර ළඟ ඉන්දැද්දි ඔන්න පෙම්වතා අළුත් සින්දුවක්... සද්දෙ ඇහිච්ච ගමන්ම මෙන්න උපදින්න ඉන්න පුන්චි උන් ටිකත් දාල කිරිල්ලියෙක් වගේ විසේකාර ලීලාවෙන් හම්බාගෙන ගිහිං තුරුල් උනා.. මාත් ඇස් කොනින් ඔක්කොම බලාගෙන... වෙලාවකට මට හිතුනා අම්ම කෙනෙක් වෙන්න තාම කලින් වැඩියි කියලා.. එක වහලක් යටට ඇවිල්ලත් කොච්චර ටික කාලයක්ද?<br />මං හිතන්නෙ පොඩි ආරෝවක් වෙන්නැති.. දෙන්නා කරට අත් (තටු ) දා ගෙන රවුමක් ගියා.. මං හිමීට කිට්ටු උනා..<br /><br />අනේ වාසනාවන්... පුංචිම පුංචි කුරුළු පැටව් දෙන්නෙක් වගේ චායාවක් නළියනවා... ඒත් තියන තැන හැටියට හිතාගන්න බැහැ එක්කෙනයි ද දෙන්නයිද කියලා.. මට පේන විදියට නිමුන්නු..(කොට ජීවිතේ.. ජනේලෙ උසයි )<br />ටිකකින් ජෝඩුව ආවා.. පනු පැටවු වගයක් හොටෙන් අරන්.. දෙන්න තරඟෙට පුන්චිඋන් හුරතල් කර කර කව්වනවා.. පුංචි බන්ඩියට දැන්ම පනු පැටව් බර වැඩිද මන්දා....?<br />මං ඔය දැක්කමයි කුරුළු ජෝඩුවක් එකතු වෙලා පැටවුන්ට කවනවා... අනේ වාසනාවන්...<br /><br /><br />ආ.. කියන්න අමතක උනා... ජෝඩුව එනකන් මං නැළවිලි ගීයකුත් කිව්වා..<br /><br /><br />පිං සිදු වෙන්නේ.. අනේ බාල ළමුන්නේ.. <br />මගේ කුඩා නිවස කඩා බිම නොදමන්නේ...<br /><br />කොළේ කොළේ දමා කුඩා නිවස තනන්නේ..<br />මගේ දයා බිරිඳ නිතර එය සරසන්නේ..<br />රැළේ රැළේ පුළුන් දමා යහන සදන්නේ..<br />අගේ මටයි ළදරුවනේ එය නොකඩන්නේ... <br /><br />මේ පහළ පින්තුර වල ඉන්නෙ අළුත් දෙමාපිය යුවළ..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i5RW27ZSI/AAAAAAAAAHM/Dr2jbE4r04I/s1600/Image1138.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i5RW27ZSI/AAAAAAAAAHM/Dr2jbE4r04I/s320/Image1138.jpg" tt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මේ අර තට්ටක් අහසට එල්ල කරගෙන ඉඳගෙන හිටිය විදිය...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i5ov2atvI/AAAAAAAAAHU/CUmvdERA5AQ/s1600/Image1140.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i5ov2atvI/AAAAAAAAAHU/CUmvdERA5AQ/s320/Image1140.jpg" tt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මේ ඉඳු කට ගෑමේ මංගල්ලෙ.. ඔය පින්තූර දෙකේ ඉන්නෙ අම්මයි තත්තයි දෙන්නා..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i6il1wQFI/AAAAAAAAAHc/MWmuNFj3krA/s1600/Image1142.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i6il1wQFI/AAAAAAAAAHc/MWmuNFj3krA/s320/Image1142.jpg" tt="true" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i62RajQwI/AAAAAAAAAHk/v7g1Nhr-EWo/s1600/Image1145.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S-i62RajQwI/AAAAAAAAAHk/v7g1Nhr-EWo/s320/Image1145.jpg" tt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ෂහ්.. මට දුකයි.. මේ ඔක්කොම වාර්තා කරන්න වෙලා තියෙන්නෙ ෆෝන් කැමරාවෙන්.. </div><br /><br />අය්යෝ!!! ඔන්න කච කචේ... දෙන්න දෙමහල්ලො ආයෙත් රන්ඩුවක්.. හැබැයි ආදරෙන්... පොඩ්ඩක් ඉන්න... මං ඕප දූපෙ බලාගෙන එන්නං..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6547766061051094526?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-66886322948897717292010-05-02T07:53:00.000+05:002010-05-02T07:53:07.284+05:00ඔයාලට මතක ඇති මං කියනවා <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/03/blog-post_17.html">මල්ලිගෙ ආගමන කතාව..</a> ඉතිං ඔය මල්ලිම කරපු වැඩක් තමයි මේක..<br /><br /><br />අපේ ගෙදර නැවතිලා හිටියා නෑදෑ අක්ක කෙනෙක්.. ටික කාලෙකට.. එයා දෙවෙනි පාර ඒ ලෙවල් කරන්න පාඩම් කරන්න තමයි නැවතිලා හිටියෙ.. එයාව බලන්න ලොකු අම්මයි ලොකු තාත්තයි නිතර නිතර ආවා..<br /><br />අපි ඉතිං හවස් වරුවෙ ටිකක් සෙල්ලම් කරන්න පුරුදු වෙලා හිටියා.. මල්ලි හුඟක් වෙලාවට එයාගෙ ෆුට් සයිකලේ පදිනවා.. අපි බැඩ්මින්ටන් ගහනවා.. <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://comps.fotosearch.com/comp/OJO/OJO191/boy-riding-bicycle_~pe0064025.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://comps.fotosearch.com/comp/OJO/OJO191/boy-riding-bicycle_~pe0064025.jpg" tt="true" /></a></div>දවසක් මල්ලි බයිසිකලේ ට නම්බර් ප්ලේට් එකක් ගහගෙන. අක්කව අවුස්සනත් එක්ක අක්කලගෙ කාර් එකේ නම්බර් එක තමයි ගහගෙන තියෙන්නෙ... <br /><br /><br />අක්ක හිතුවා මේක එයාට අගෞරවයක් විදියට.. 17 ශ්‍රී කියලයි නොම්මරේ පටන් අරන් තිබුණෙ..<br /><br />මල්ලි හිතුවා වගේම අක්කා අහක යන තොප්පිය උඩ පැනලා අල්ලගෙන අම්මරුවෙන් තද කරලා දමා ගත්තා.. ඒ විතරක් නෙවෙයි අක්කටත් තද වෙලා...<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://cn1.kaboodle.com/hi/img/2/0/0/130/5/AAAAAgwnER8AAAAAATBS4A.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://cn1.kaboodle.com/hi/img/2/0/0/130/5/AAAAAgwnER8AAAAAATBS4A.jpg" tt="true" /></a></div>"අපේ කාර් එක 17 ශ්‍රී නෙවෙයි ඩෑෂ්" පළමු පන්දු ඕවරයෙ ප්‍රථම පන්දුව අක්කගෙන්...<br /><br /><br />" අපොයි ඒක කොහෙද ඩෑෂ්..? ඒක ශ්‍රී... කබලක්නෙ..?"<br /><br />"ඇපේ තාත්තා කබල් ගන්නෙ නැහැ.. ඒක ඩෑෂ්"<br /><br />කොහොම හරි කතාව දුර යද්දි අක්කා ප්‍රබල ආයුදයක් පාවිච්චි කරන්න ලෑස්ති උනා.. ඒ බව් තේරුණේ ඇස් වලින් උල්පතක් වගේ එකක් මෝදු වෙද්දි... මල්ලිට තෙරුණා වැඩේ දෙල් වෙන්න එන්නෙ කියලා..<br />අක්කා මේක සීරියස් ම ගත්තා.. අපේ ගෙවල් වල්ත් ඉතිං ඉස්සෙල්ලා ගන්නෙ පිට කෙනාගෙ පැත්තනෙ..? <br /><br /><br />මල්ලි ටිකක් කිට්ටු වෙලා සාම සාකච්චාවක් පැවැත්තුවා..<br /><br />"හරි!! අපි ඔට්ටුවක් අල්ලමු.. "<br /><br />"හා...!! මට විස්වාසයි ඒක ඩෑෂ් කියලා.." අක්කා හැඬුම් බරව කිව්වා විතරක් නෙවෙයි ඔට්ටුවත් එයාම ඉදිරිපත් කළා.. " ඒක ශ්‍රී උනොත් එහෙම මං ඒ කර් එක මල්ලිට දෙනවා.. ඩෑෂ් උනොත් මල්ලි මල්ලිගෙ වාහනේ අපිට දෙන්න.."<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.used-cars-vans.co.uk/siteimages/partex.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.used-cars-vans.co.uk/siteimages/partex.jpg" tt="true" width="187" /></a></div><br />මල්ලිත් කීප සැරයක්ම අක්කගෙ වාක්‍යය උච්චාරණය කළා.. කට පාඩම් වෙනකම්.. "හරි.. එකඟයි.." <br /><br /><br />ඔන්න ඉතිං සෙනසුරාද උදා උනා කියමුකො..ලොකු අම්මයි ලොකු තාත්තයි ආවා දෝණියන්දෑ බලන්න.. අපිත් ඉස්සරහට ගියා කාර් එකේ නම්බර් ප්ලේට් එක බලන්න.. <br /><br />"හු හූ.... 17 ඩැෂ්...." අක්කා උඩ පැන්නා..<br /><br />"හරි හරි මං ඔට්ටුව පරාදයි.. පොරොන්දුව ඉටු කරනවා!!!"<br /><br />"කෝ .. යතුර ගේන්න.."<br /><br />මල්ලි ගෙට ගියා... කබල් යතුරක් අරන් ආවා..අක්කා අතට දුන්නා..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.hurleysd.us/images/giving-key.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.hurleysd.us/images/giving-key.jpg" tt="true" /></a></div><br />"චික් මේ මොකද්ද.. අරන් එනවා කාර් එකේ යතුර.."<br /><br />"ඒක තත්තගෙනෙ..? මගේ නෙවෙයිනෙ"<br /><br />"මේ ජරාව මොකද්ද..?"<br /><br />" මගේ වාහනේ ගරාජ් ඒකේ කණුවට තියලා බඳින දම්වැලේ යතුර<br />ගන්න .. ගන්න!!! බය වෙන්න එපා" <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/3406270/2/istockphoto_3406270-surprised-girl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/3406270/2/istockphoto_3406270-surprised-girl.jpg" tt="true" width="252" /></a></div><br />ඉතිං ඔහොම තමයි මල්ලි පරාද කරලා අක්ක ඔට්ටුව දිනුව හැටි.. <br /><br />"මූ තමයි දවසකටවත් මිනිහා..!!" ලොකු තත්තා කිව්වා...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6688632294889771729?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-59174190289596164942010-04-30T21:55:00.000+05:002010-04-30T21:55:04.949+05:00මේක මං දන්න කෙනෙකුට ඇත්තටම වෙච්ච දෙයක්... මොකද සිද්දිය වෙච්ච වෙලාවෙ මං එතන.. කතාවෙ පූරවාපර සන්දි ගලප ගත්තෙ පස්සෙ.. කතාව මේකයි..<br /><br />"ඇය" පහුගිය ටිකේම ගෙදර යද්දි වැස්සට අහු උනා.. වැඩට අඳින කලිසම් තත බරිත උනාම හරිම අප්පිරියයි.. ඒක නිසා අද ටිකක් කොට සායක් අඳින්න හිතුවා.. කොට කිව්වට කොටම නෙවෙයි.. දණිස්ස වැහෙන නොවැහෙන ගානට..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YPLSyaja5vU/SMf3tN9lE0I/AAAAAAAABgk/Pg7XndXIlmw/s1600/monique+lhuillier+runway+ss2009+office+attire.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><a href="http://www.womansday.com/var/ezflow_site/storage/images/media/galleries-slideshows/10-fall-fashion-must-haves/the-pencil-skirt/48316-1-eng-US/The-Pencil-Skirt_slideshow_image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.womansday.com/var/ezflow_site/storage/images/media/galleries-slideshows/10-fall-fashion-must-haves/the-pencil-skirt/48316-1-eng-US/The-Pencil-Skirt_slideshow_image.jpg" tt="true" width="256" /></a></div><br />ඔය අතරෙ රාජකාරිමය පාර්සලයක් එන්න තිබුණා.. හිතපු වෙලාවටම ඇගේ මේසෙ උඩ තිබ්බ දුරකතනය වැදුනා.. එහි අනිත් පස හිටියෙ එතුමා... එතුමා කිව්වෙ ඇත්තටම එතුමගෙ තත්වයට එන්න අපිට තව හුඟක් කල් යයි..<br /><br /><br />".... මම මේ ගාඩ් රූම් එකෙ ඉන්නෙ.. පාරෙ වාහනේ නවත්තලයි ආවෙ.. could you please come and collect this?.." <br />"Yes sir!! Sure!" <br />&nbsp; <br />ඔහුට ආපහු යන්න ඇති හදිස්සිය තේරුණ නිසා ඇය ලිෆ්ට් එක එනකන් ඉන්නෙ නැතුව පිය ගැට පෙළ බැස්සා.. ටිකක් වේගයෙන්.. <br /><br /><br />පඩිපෙළ බාගයක් බහිද්දිම නිකන් ගැරඬියෙක් කකුල් දෙකේ එතෙනවා වගේ අපුලක් ඇයට දැනුණා.. බලද්දි එතුමගෙ ඇස් වලින් පිට වෙච්ච ආලෝක කිරණ කීපයක් විළුඹේ සිට ඉහළට වේගයෙන් එතෙනවා.. දණිස්ස පහු කරන්න කළින් ඇයව එතුමා ළඟටම ගෙනියන්න ඇගේ වේගය සමත් උනා.. <br />&nbsp; <br />ඇය එතුමගෙ දෑස දිහා එක එල්ලේ බැළුවා.. ඒ බැළුම් ප්‍රහාරය සාර්ථක වෙච්චි නිසා අර අනවර්තේ එළියට දාපු ආලෝක කිරණ ටික ආපහු අරං නොපෙනෙන තැනක හංගන්න එතුමට වෙලා මදි උනා.. එතුමා අප්සට් ගියා... <br />&nbsp; <br />එතුමා පාර්සලය දීල ඇයට නොනවත්වා shake-hand කරන්න පටන් ගත්තා... ඔවුන් දෙදෙනාමයි ගාඩ් රූම් එකේ හිටපු සිකියුරිටියි තුන් දෙනාම අන්දුං කුන්දුං වෙලයි හිටියෙ.. <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.secretimpact.net/shake_hands_1_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.secretimpact.net/shake_hands_1_.jpg" tt="true" /></a><a href="http://www.adminesolutions.com/clientuploads/People/ManWomanShakingHand.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.adminesolutions.com/clientuploads/People/ManWomanShakingHand.jpg" tt="true" width="229" /></a></div>&nbsp; <br />මේක මේ සාක් සමුළුවේ දි හුවමාරු කරගන්න ගිවිසුමක් තරම් ලොකු ලියවිල්ලක් නෙවෙයි, ඊයෙ හවසත් හම්බුණ ඇගේ අතට පාර්සලේ දීලා අතට අත දෙන්න තරම්.. අනික එතුමයි ඇයයි දෙන්නම ඉංග්‍රීසි පන්නෙ අයත් නෙවෙයි ... <br />&nbsp; <br />ඒ කට්ටිය විතරක් නෙවෙයි.. මාත් අන්දුං කුන්දුං උනා... ඒක නිසා එතනින් එහාට එතුමට මොකද උනේ කියලා මතක නැහැ... අපි දෙන්නම එතුමා ගියාට පස්සෙ බඩ පැළෙනකං හිනා උනා... ආපහු ඔෆිස් එක ඇතුලට ගිහිං අනිත් අයටත් කියමින් හිනා උනා... එතුමාට පිංසිද්ද වෙන්න සිකුරාදා දවසෙ තියන වෙහෙසකර ඇල් මැරිච්ච ගතියෙන් මදකට මිදෙන්න අපිට පුළුවන් උනා... හිනාව කියන්නෙ වෙහෙසට හොඳ බෙහෙතක්.. <br />&nbsp; <br />&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.fuelinteractive.com/blog/080725-office-fun-hmed-135p.hmedium.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="234" src="http://www.fuelinteractive.com/blog/080725-office-fun-hmed-135p.hmedium.jpg" tt="true" width="320" /></a></div>&nbsp; <br />ඒත් හවස බස් එකෙ නැගලා එද්දි මට එතුමා ගැන අනුකම්පාවක් ඇති උණා.. මොකද දන්නවද.. ඔය හැඟීම ඇති වෙන්න ඇත්තෙ හැත්තෑ වයස් පිරුණ එතුමට විතරක් නෙවෙයි.. තව බොහෝ දෙනෙකුට.. ඒත් ඒ ඒත් හිතේ ඇති වෙච්ච කුපාඩි හැඟීම ඇස් දෙකෙන් එළියට නොදා වහ ගන්න බැරි වෙන්නෙ එතුමා වගේ අසරණයෙකුට විතරයි... <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://i.telegraph.co.uk/telegraph/multimedia/archive/01440/office_1440720c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://i.telegraph.co.uk/telegraph/multimedia/archive/01440/office_1440720c.jpg" tt="true" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-5917419028959616494?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-26432096393437203332010-04-30T20:20:00.000+05:002010-04-30T20:20:48.592+05:00අපේ ගෙදරට අහන්නෙ බලන්නෙ නැතුව පදිංචියට ආව ජෝඩුව ගැන මං කිව්වනෙ? <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_28.html">මෙතන කොටලා බලන්නකො..</a><br />දැං ඒ ගෙයි කට්ටිය පදිංචියි.. කට්ටිය කිව්වට මහ ලොකු සෙනගක් නැහැ.. ජෝඩුව ආවා.. මූලික වැඩ කෙරුණට පස්සෙ කීප සැරේ මං දැක්කෙ මිසිස් ව විතරයි.. <br />මං හිතන්නෙ දෙන්න තුන්දෙනා වෙන්න හිතලා වගේ.. කිරිල්ලි මළු සේසතම රැකගෙන හිත තද කරගෙන ගෙදරටම වෙලා ඉන්නවා.. හෙට උදේට පුළුවන් උනොත් හොරෙන් පිංතූරයක් අරන් දාන්නං...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://chiotsrun.com/wp-content/uploads/2008/07/birds-nest-at-moms.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://chiotsrun.com/wp-content/uploads/2008/07/birds-nest-at-moms.jpg" tt="true" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මට පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියනවා... මේ දෙන්නා කොන්ඩ කුරුල්ලෝ.. මෙයාලා හරියටම කොහොමඩ දන්නෙ අපි එයාලට කරදර කරන්නෙ නැහැ කියලා...? මොකද මීට කලින් හම්බෙලා කතා කරලා තියනවයැ? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-2643209639343720333?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-21101359653236057752010-04-28T07:33:00.000+05:002010-04-28T07:33:23.228+05:00කාලෙකින් හඳ පානෙ රවුමක් යන්න බැරි වෙච්චි එකේ පෝය දවසෙ උදෙන්ම ඉඳගත්තා කවුළුව ළඟ...<br /><br /><br />මේ දවස් වල මට පුංචි වැඩක් හින්දා බිසි උනා.. මොකද අපේ ගෙදරට අනවසර පදිංචි කාරයෝ දෙන්නෙක් ඇවිත්...ඒක තනිකරම බලහත්කාරයෙන් වෙච්ච දෙයක්.. <br /><br />අපි මීට මාස කීපෙකට උඩදි ගල්කිස්සෙ ගාලු පාරට ඇවිදින දුරින් ගෙයක් කුළියට හොයා ගත්තෙ දෙය්යනේ කියලා නිදහසේ ඉන්නයි... මාස කීයද ගියෙ.. ?<br /><br />දවසක් මං අහම්බෙන් දවසම ගෙදර හිටිය දවසෙ මට ඇහුණා සාලෙ දොර ළඟ කච කච ගාලා ඝොෂාවක්.. <br />බලද්දි දෙන්න දෙමහලෝ දෙන්නෙක් පදිංචියට තැනක් තෝර ගන්න බැරුව අඩව් අල්ලනවා.. සාලෙ ජනෙල් හතරෙ පියන් අඩවල් කරලයි තිබුණෙ.. දෙන්න ජනේලෙට හේත්තු වෙලා මහ හඬින් කතාව.. මට තේරුණා එන පොට එච්චර හොඳ නැහැ කියලා.. මං පේන මානෙට ගියා.. මොකද කුළියක් ගෙවලා ගෙයක් ගත්තෙ පාඩුවේ ඉන්නනෙ... <br />දෙන්නා එසැනින් නොපෙනී ගියා.. ඒ උනාට මං වැඩක යෙදෙන අල්ල පනල්ලෙ ඕන කරන බඩු මුට්ටු ටික ළං කරගෙන තිබුණා.. තමං ගෙ පාඩුවේ ලැගල ඉන්න තැනක් හොයා ගන්නවා වගේ නෙවෙයිනෙ.. අර ළන්කර ගත්ත බඩු මුට්ටු වල සුන් බුන් වලින් පළාතම වනසලා.. <br />අලුත් ජෝඩුවක්නෙ.. තාම මධු සමය වෙන්න ඇති.. මං අනුකම්පා කරලා එදා හවස සුන් බුන් ටික අස් කරලා දැම්මා.. මොකද අපිටත් ඔය වගේ කාලයක් තිබුණනෙ.. අළුත් ජෝඩු වලට පදිංචියට තැනක් ගැන එකඟ වෙන එක තමා අමාරුම කාරණේ... <br />ඉතිං දෙවෙනි දවසෙ ගෙදර එද්දි.. ජනෙල් ග්‍රිල් එකක ගැටයක් ගහලා මොකද්දෝ සෙල්ලමක් දාලා.. මං ඒත් ඉවසලා හිටියා.. මං දැක්කා හවස් අතේ මාව ගනන් ගන්නෙ නැතුව වගේ ඇවිල්ලා අර ගැටේ තියනවාද ගියලා බලලා.. අහක බලාගෙන යන්න ගියා.. <br /><br /><br />පහුවදා නිවාඩු දවසක්.. උදේ තේක බොන ගමං නංගියි මායි කතා කළේ මේක මාර වැඩක් නෙ කියලා.. අපිට ඒ ගොල්ලොත් එක්ක හවුලෙ ෆෑන් එහෙම පාවිච්චි කරන්න අමාරුයි.. මොකද සාලෙ ෆෑන් එක ෆුල් දාන එකක් නෙ.. <br /><br />හවස මං ගෙදර එද්දි නංගි ෆෑන් එකෙ ස්විච් එකට සෙලෝ ටේප් එකක් ගහලා තිබුණා.. මොකද අපි එකඟ උනා මෙයාල ඉන්නකං සාලෙ ෆෑන් එක දාන්නෙ නැහැ කියලා.. කවුරු හරි වැරදීමකින් හරි දැම්මොත් අපි ගත්ත තීරණය වැඩක් නැහැනෙ.. <br /><br /><br />ඊට පහුවදා ගෙදර එද්දි වැඩේ හරි.. සියල්ල සංවිදානාත්මකව සිද්ද වෙලා තිබුණා.. වෙනම ගේ කෑල්ලක් හදා ගන්න අත්තිවාරම විතරක් නවෙයි බිත්තිත් නග්ගලා.. මදැයි.. <br />&nbsp; <br />ඩබල දන්නවා කළ වැඩේ බරපතල කම.. මේක දෙහිවල ගල්කිස්ස මහ නගර සභා සීමාවනෙ.. අනවසර පදින්චිය ගැන හුඟක් සැළකිළිමත්.. අපි ඉතිං කම්ප්ලේන් කරන්න ගියේ නැහැ.. මොකද කට උත්තර ගන්න නගරාධිපතිට මෙයාල පස්සෙ යන්න බැහැනෙ.. <br /><br /><br />දැන් සෑහෙන දුරට ගෙයි වැඩ ඉවරයි.. හෙට අනිද්දම පහිංචියට එයි.. කුළියක් ගන්න විදියක් නැහැ.. මොකද මේ ගෙට ගහපු ඇග්‍රිමන්ට් එක අස්සන් කළේ ලෝයර් කෙනෙක් ළඟ.. ඒකෙ පැහැදිලිව තියනවා නැවත කුළියට දෙන්න අපිට බැහැ කියලා... ඒ උනත් පිනට අහක යන ජෝඩු වලට ලගින්න දෙන්න බැහැ කියලා කියලා නැහැනෙ.. මං බදු ගිවිසුම කියවලා බළුවා.. එහෙම එකක් නැහැ.. <br />අද උදෙත් ඇවිත් නක්කලේට වගේ මගෙ වටේ ර්වුමක් ගහලා ගියා.. බලමුකො.. <br /><br /><br />ආහ්.. මං ඔය අතරෙ හදිස්සියට හරි ඕන වෙයි කියලා එයාලට හොරෙන් පිංතූර කීපයක් ගත්තා.. ඔය තියෙන්නෙ ඒව ටික..<br /><br />මේ තියෙන්නෙ ඉස්සෙලාම දවසෙ ගහපු ගැටේ..<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ealokfsHI/AAAAAAAAAGY/yR0r6cCM32w/s1600/Image1125.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ealokfsHI/AAAAAAAAAGY/yR0r6cCM32w/s320/Image1125.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මේ තියෙන්නෙ ගැට ගහන්න ගිහිං අතේ මාට්ටු වෙච්ච හැටි. ("මොකද කට උත්තර ගන්න නගරාධිපතිට මෙයාල පස්සෙ යන්න බැහැනෙ.. ")</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea29SKmPI/AAAAAAAAAGk/dzxxj8l7EB0/s1600/Image1130.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea29SKmPI/AAAAAAAAAGk/dzxxj8l7EB0/s320/Image1130.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">කැදැල්ල ඉන් ප්‍රොග්‍රස්...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea4eaKVzI/AAAAAAAAAGo/6k2zDciWVcI/s1600/Image1131.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea4eaKVzI/AAAAAAAAAGo/6k2zDciWVcI/s320/Image1131.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea6-nC5TI/AAAAAAAAAGs/2OvmQMCQcNQ/s1600/Image1132.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea6-nC5TI/AAAAAAAAAGs/2OvmQMCQcNQ/s320/Image1132.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මධු සමයෙදිම ගැබ් බර වෙච්ච ආදරණීය බිරිඳට ඕනෙ මිමි වලට කැදැල්ලේ හැඩ රුව තීරණය කරන හැටි..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9earSXuksI/AAAAAAAAAGc/ZVpj2LjdgFQ/s1600/Image1124.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9earSXuksI/AAAAAAAAAGc/ZVpj2LjdgFQ/s320/Image1124.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea1cDHiiI/AAAAAAAAAGg/NamXMLSa6CY/s1600/Image1137.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea1cDHiiI/AAAAAAAAAGg/NamXMLSa6CY/s320/Image1137.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මේ අද උදේ.. දැන් සෑහෙන්න ගෙයි වැඩ ඉවරයි.. අද හෙට පදිංචියට එයි.. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea8H_u6NI/AAAAAAAAAGw/FcOPch64B1U/s1600/Image1133.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea8H_u6NI/AAAAAAAAAGw/FcOPch64B1U/s320/Image1133.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea9joG97I/AAAAAAAAAG0/f5cXAKDoh9M/s1600/Image1135.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea9joG97I/AAAAAAAAAG0/f5cXAKDoh9M/s320/Image1135.jpg" tt="true" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea-8Fss6I/AAAAAAAAAG4/n0vl36xYB90/s1600/Image1136.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S9ea-8Fss6I/AAAAAAAAAG4/n0vl36xYB90/s320/Image1136.jpg" tt="true" width="240" /></a></div>&nbsp; <br />&nbsp; <br />බබ්බු හම්බෙන්න ඉද්දි ගෙවල් හදන්න හොඳ නැහැ කියන්නෙ ඇත්තද මන්දා...? ඔය හදලා තියෙන්නෙ...!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-2110135965323605775?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-14083763793861529782010-04-17T19:30:00.000+05:002010-04-17T19:30:39.904+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://alinapicteaza.files.wordpress.com/2009/08/bookmark-lady-with-umbrella.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://alinapicteaza.files.wordpress.com/2009/08/bookmark-lady-with-umbrella.jpg" wt="true" /></a></div><br />මේ දවස් වල අපි දවල් වරුවෙ එළියට බහින්නෙ ඕනම කමකට විතරයි නෙ.. ඉතින් ඔය වගේ ඕනෙම කමක් ඇති වෙලා ඉතාම අකමැත්තෙන් මං ගාළුපාරට ආවා...<br />මට ඇවිදින්න තිබුණේ මීටර 100 ටත් වඩා අඩු දුරක්... ගිනි කාස්ටක අව්ව.. බැරිම තැන මං කුඩේ ඉහළගත්තා.. අත් බෑගය ගෙනාවෙ නැති මෝඩ කම කියලා තේරුණේ එක අතකින් කුඩෙයි අනිත් අතින් පර්ස් එකයි අල්ලගෙන තුම්මුනින් වැක්කෙරෙන දාඩිය පිහ ගන්න විදියක් නැති වෙද්දියි... <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/6484771/2/istockphoto_6484771-young-lady-with-umbrella.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/6484771/2/istockphoto_6484771-young-lady-with-umbrella.jpg" width="213" wt="true" /></a></div>කඩ මන්ඩිය පහු කරලා ටික දුරක් එද්දි කර් එකක් නැවැත්තුවා පාරක් අහන්න වගේ.. ම්හු.. අහන පාටක් නැහැ.. මං මගේ පාඩුවේ ඉස්සරහාට ගියා..<br />මීටර 10-20ක් විතර යද්දි ආයෙත් අර කාර් එක මාව පාස් කරලා නැවැත්තුවා.. ඒක ටොයොටා ඇලියොන් කාර් එකක්.. මං ගනන් ගත්තෙ නැහැ.. මොකද ඉඳලා හිටලා කොල්ලෙක් නක්කලේට වෙට්ටු දානවා කියන්නෙ අමුතු දෙයක් නෙවෙයි නෙ?.. මට ඕවා නවත්තන්න බෑ නෙ?.. මං නොනැවතී ඉස්සරහට ගියා.. <br />ආයෙත් ඒ කාර් එක මාව පාස් කරලා නැවැත්තුවා..ඒ ගමනෙ ඉස්සරහා ෂටරය පාත් කරලා... මම නැවතිලා තියුණු බැල්මක් දුන්නා.. බඩ තඩි, තට්ට, අවුරුදු 65-70 ක විතර පොරක් මා දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා.. මට කලින් කට ඉස්සර උනා..<br /><br /><br />"ඇයි අංකල්?"..<br /><br />පිළිතුර ආලවන්ත කෝලවන්ත බැල්මක්.. චික්... පොර ගියර් එක නියුට්‍රල් කරගෙන මං ඇවිදින වේගෙට...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.artisanartsonline.com/images/Umbrella%20Lady.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.artisanartsonline.com/images/Umbrella%20Lady.jpg" width="213" wt="true" /></a></div><br />"ඇයි අංකල් මොකද්ද ප්‍රශ්නෙ?" <br />මං කිණිසි පාරක් වගේ බැල්මක් මදක් නැවිලා ඇරපු ෂටරය කඩාගෙන යන්න දුන්නා.. <br /><br /><br />නැවතත් අසරණ කෝල බැල්මක්... මට හරියට පෙණුනෙ ඩ්‍රයිවර් සීට් එකේ තඩි ගෙම්බෙක් ඉන්නවා වගේ.. <br /><br />වික්ශිප්ත වූ ප්‍රශ්නාර්තයක් එක්කම නැවතත් මට පෙර කට..<br /><br />"අඃ.. අංකල් කිව්වට සීයා කෙනෙක්.. සොරි.. ඇයි?"<br /><br />පොර ගාලු පාර පලාගෙන වගේ ලෑල්ලට පාගලා ගියා.. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img4.allvoices.com/thumbs/event/480/385/33934465-umbrella-girl.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://img4.allvoices.com/thumbs/event/480/385/33934465-umbrella-girl.jpg" width="320" wt="true" /></a></div><br />කතාවේ දෙවෙනි කොටස වුනේ හවස් වරුවේ.මං නංගිත් එක්ක නැවත දෙහිවලට ගියා. යද්දි මං එයාට ඔය කතාව කිව්වා.. <br /><br /><br />"හහ්.. කුඩයක් ඉහලගෙන පර්ස් එකක් අරගෙන යද්දි කාර් නවත්තන එක පුදුමයක් යැ? තව ලේන්සුවකුත් තිබුණනම් මරු" ඒ නංගිගෙ අදහස..<br /><br />"ලේන්සුවත් තිබුණා නේන්නම්.. :-( "<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://thumbs.dreamstime.com/thumb_184/1189541710y13Zw0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://thumbs.dreamstime.com/thumb_184/1189541710y13Zw0.jpg" width="262" wt="true" /></a></div><br />"ඉතිං හරිනෙ..." ඈ හක හක ගා හිනා උනා..<br /><br />මට පොළව පලාගෙන යන්න හිතුනා..<br /><br />"මං ඇත්තටම දැනගෙන හිටියෙ නැහැ ලෝකෙ පැරණිතම ස්වයං රැකියාවට යුනිෆෝම් එකක් තියන බව... " <br />"යුනිෆෝම් එක දැන් සාමාන්‍යකරණය වෙලා.. ඉතිරි වෙලා තියෙන්නෙ ඔය අයිටම් තුන විතරයි.. කුඩෙයි, පර්ස් එකයි, ලේන්සුවයි" <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://farm3.static.flickr.com/2133/3534117520_e712344e54.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://farm3.static.flickr.com/2133/3534117520_e712344e54.jpg" width="240" wt="true" /></a></div><br />අනේ කාලේ.. වනේ වාසේ!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-1408376379386152978?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-76152694286455999972010-04-14T10:42:00.000+05:002010-04-14T10:42:22.850+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8VUL2vwaVI/AAAAAAAAAFs/NpoFzCBbpIQ/s1600/mom-teaching-daughter.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8VUL2vwaVI/AAAAAAAAAFs/NpoFzCBbpIQ/s320/mom-teaching-daughter.jpg" wt="true" /></a></div>මං ලියන දෙවල් ගැන ණය ගැති වෙන කීප දෙනෙක් ඉන්නවා.. ඒ අතරින් අදටත් මං ලියන දේ කියවන කිට්ටුවන්ත පාඨකයින්ගෙන් කෙනෙක් තම්යි අපේ ගෙදර ප්‍රධාන ක්‍රතෘ තුමිය... අවුරුද්දට වැඩ අල්ලලා ඔහේ ඉන්න ගමන් මං මේ සටහන් ටිකක් එතුමියට කියෙව්වා..<br />ඒ අතරින්<a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_2607.html"> "මං රජයේ සේවකයෙක් නොවුණ හැටි"</a> කියන පෝස්ට් එකට ගුරුතුමියක් වන පාඨකතුමියගෙන් ලැබුණ කමෙන්ට් එක ඔයාලත් එක්ක බෙදා ගන්න මට හිතුණා.. මොකද අර "නිලධාරියා හරි" කියලා ලැබුණ ඇනොනිමස් කමෙන්ට් එක එතුමියගෙ සිත් ගත්තා...<br /><br />"උසස් අධ්‍යාපනය ලබන්න මූලික අඩි තාලම දාගන්න තමයි ළමෙක් විශ්ව විද්‍යාලෙ යන්නෙ. එතනින් පටන් අරන් යන්න ගොඩක් දුර තියනවා.. ඒක ඉගෙනීමෙ අවසානය නෙවෙයි..ආරම්භය"<br />(ගුරුතුමියක් නිසා පාඨකතුමියගෙ කමෙන්ට් එක ටිකක් දිගයි..)<br /><br />"ළමයි කොටස් කීපයක් ඉන්නවා.. සමහරු නිදහස් අද්යාපනයෙන් ඉගෙනගෙන උපාදිය සම්පූර්ණ කරලා මාස්ටර්ස් කරන්න පිට රට ගිහින් නවතිනවා.. ටික දෙනෙක් ආපහු එනවා.. "<br /><br /><br />"සමහරු පිටරට ගිහින් උපාදි කරලා එහෙම්මම දියුණු රටකට යනවා"<br /><br />"සමහරු තමන්ගෙ මුදල් වියදම් කරලා ඉගෙන ගෙන තමන්ගෙ තරුණ ජවය..දැනුම, ශක්තිය උපන් රටට දෙනවා" (තුන්වෙනි කොටසට ඇය අදහස් කරන්න ඇති ලංකාව තුළදි&nbsp;SLIIT, NIBM&nbsp;ආදියෙහි ඉගෙන ගන්න අය සහ විදේශ විවි වල ඉගෙන ගන්න අය&nbsp;) <br />&nbsp; <br />"සමහරු පළමු උපාදියෙන් ඉගෙනීම 'සම්පූර්ණ' කරලා සාමකාමී සරළ ජීවිත වළට එළඹෙනවා.. ඒ අයගෙන් බොහෝ දෙනා තව අහවල් දේත් තිබුණානම් හොඳයි කියා හිතනවා" <br />&nbsp; <br />ටික වෙලාවක නිහැඬියාවකින් පස්සෙ .. හුස්මක් අරන් තීන්දුව දෙනවා.................. <br /><br /><br />"ඔයා රටට ණය නැහැ!!!!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-7615269428645599997?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-73177067031498355832010-04-13T20:51:00.000+05:002010-04-13T20:51:03.069+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8SSo0AWKVI/AAAAAAAAAFk/5lDxgmeitws/s1600/sinhala_new_year.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8SSo0AWKVI/AAAAAAAAAFk/5lDxgmeitws/s320/sinhala_new_year.jpg" wt="true" /></a></div><br /><br />සාමය සතුට රජයන, <br />අදහස් ඉතිරෙන...<br />එකිනෙකාගේ සැනසුම සුසුම දැනෙන..<br />සුභම සුභ නව වසරක් වේවා!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-7317706703149835583?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-51142902865051531522010-04-11T12:17:00.000+05:002010-04-11T12:17:07.828+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8F3RMwOrJI/AAAAAAAAAEs/ppfjEAtFVHo/s1600/managed-service-providers-merge.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8F3RMwOrJI/AAAAAAAAAEs/ppfjEAtFVHo/s320/managed-service-providers-merge.jpg" wt="true" /></a></div><a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_2607.html">මේක පසු වදනක්..</a><br /><br />මට මෙහෙම හිතෙනවා වත් ගෙ අදහස ගැන.. දොස්තර වරු, නර්ස් ලා, ගුරුවරු මේ අයත් රජයේ සේවකයො.. මේ අය නැතුව අපේ පැවැත්මක් නැහැ..ඒක අවිවාදාත්මකයි. ඒ අපිට සේවා සපයන අය.. අර පොඩි කාලෙ පරිසරයට ඉගෙන ගත්තෙ?.. මතකද? මෑත කාලීනව දැක්ක විදියට මේ අය ඉතාම හොඳ කාරුණික සේවයක් සපයනවා.<br /><br />මං මෑත කාලීන කියන වචනෙ කිව්වෙ, මට මතකයි අපි පුංචි කාලෙ තාත්තා සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලදාරියෙක් විදියට වැඩ කළා. දවසක් අපි දුර නෑදෑ ගෙදරක ගිහින් එන ගමන්, වාහනයක් සොයමින් හිටිය අමාරු ලෙඩෙක්ව ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනිච්චා..කාර් එකේ පස්ස දොර ඇරගෙන ලෙඩාගෙ අයිතිකාරයා ඉස්සෙල්ල බැස්සා.. උපස්ථායිකාවක් අත් දෙක බැඳගෙන "කෝ ඔය ලෙඩා බස්ස ගන්නකො.. ඇවිදින්න පුළුවන්න්නෙ?" කියලා කුසීත කමින් අහද්දි තත්තා වාහනයෙන් බැස්සා.. අසුරු සැණින් රෝද පුටුද උපස්තායකයින් ද වැහි වැස්සා..<br /><br />අද ඇත්තටම මේ තත්ත්වෙ වෙනස්.. ඉඳුරාම වෙනස්.. සෞඛ්‍ය සේවය අනර්ඝයි... අනිත් සේවයනුත් ඒ තරමට දියුණුයි..<br /><br />එතකොට මං ඇඟිල්ල දික් කරන්නෙ කාටද? <br /><br /><br />හරි!!! කාර්යාල වලට.. හැබැයි හැමෝටම නෙවෙයි..පැහැදිලිවම අර <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_2607.html">කලින් පෝස්ට් එකේ</a> වගේ නිලදාරින්ට.. අපරිණත (පරිණත වෙන්න උවමනාවක් නැති ) වෘත්තිකයන්ට..&nbsp; <br />අපිට හිතන්න වෙනවා සෞඛ්‍ය වගේ සේවාවන් දියුණු වෙන්නත් මේ මහත්තුරු එක තැන පල් වෙන්නත් හේතුව.. මට හිතෙන්නෙ සේවාවන් දියුණු කරද්දි ඒ අය පුහුණු කරන පාඨමාලා වල ආචාර ධර්ම උගන්නනවා.. තරඟ විභාග වලින් එන අයට මේ වාසනාව කොයිතරම් තියනවාද කියලා මං දන්නෙ නැහැ..&nbsp; <br />&nbsp; <br />මගේ රියදුරු බලපත් නැතිවෙලා සෑහෙන කල්.. අදාල කාර්යාලයට ගිය දවසක් ඇත්නම් "නෝනා" නිවාඩු, කනවා, තේ බොනවා, පොඩ්ඩකට එලියට ගිහින්.. <br /><br /><br />ඒ අතරම ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුව වගේ විශිෂ්ට තැන් තියනවා.. <br /><br />මං හැමදාම හිතන දෙයක් තමයි ග්‍රාම සේවකය ඇයි ඊමේල් නැත්තෙ කියලා.. අපොයින්ට්මන්ට්&nbsp; ගන්න.. අවශ්ය දේ කියන්න.. ඕන කරන ලියවිලි කලින්ම ලෑස්ති කරගෙන යන්න... ඒක කොයි තරම් අගේ ද? <br />&nbsp; <br />අපි මේ වගේ දේවල් කොයි තරම් ලස්සනට ඊමේල් වලින් හසුරවනවද?තැපැල් ගාස්තු නැහැ.. ප්‍රමාද නැහැ... <br />&nbsp; <br />ඔය අරවා මේවා මොනවා නැතත් හිත පිරෙන්න වැඩ කරලා දෙන මහත්වරුන් නෝනා වරුන් ඉන්නවා.. මට දුක ඒ අයට යි අනිත් අයටයි එකම හැන්දෙන් බෙදන එක ගැන.. <br /><br /><br />ලියනවානම් තව හෑලි ලියන්න පුළුවන්.. දැනට ඕක ඇති... :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-5114290286505153152?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-58176451294805443302010-04-10T22:20:00.000+05:002010-04-10T22:20:35.811+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8Cy7DlzywI/AAAAAAAAAEk/FX08MLfcWXU/s1600/interview2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8Cy7DlzywI/AAAAAAAAAEk/FX08MLfcWXU/s320/interview2.jpg" wt="true" /></a></div>මේ පෝස්ට් එකට උත්තේජකය උනේ.. <a href="http://purasanda.blogspot.com/2010/04/blog-post_10.html#comments">කලින් පෝස්ට් එකට</a> රවා දාපු කමෙන්ට් එකක්...... කතාව මේකයි.. <br /><br />ජීවිතේ වසන්ත කාලෙ උදා වේගන එද්දි මං ඒ ලෙවල් පාස් වෙනවා.. යාන්තම් ජාම බේරෙන්න..මොකද.. ශිෂ්‍ය නායක කම් අරවා මේවා තිබ්බ නිසා මට නං ඔයින් ගියා ඇති..ඉතිං මම ඊළඟ සැරේ විභාගෙට ලෑස්ති වෙන අතරෙ අහඹු සිදුවීම් මාලාවක ප්‍රතිඵලයක් ලෙසට මං දිල්ලි සරසවියෙ ශිෂ්‍යාවක් බවට පත් වෙනවා..<br /><br />කොහොම හරි මං මගේ ජීවිතේ ස්වර්ණමය යුගය අරඹන්නෙ ඊටත් ටික කාලෙකට පස්සෙ.. ඒත් අහඹු සිදුවීමක් ලෙස මගේ සඳ මුණ ගැහුණට පස්සෙ.. මුල් කාලෙ මං උදාසීන කමින් ඉගෙන ගත්තට පස්සෙ හරි ගියර් එකට එනවා.. දහසක් ප්‍රශ්න මැද්දෙ මං උපාධියක් සම්පූර්ණ කරද්දිම, සඳ මාව වෘත්තිමය මාස්ටර්ස් එකකට රෙජිස්ටර් කරනවා... එතැන් සිට මං හුඟක් දේවල් ඉගන ගන්නවා... හුඟක් පරිණත වෘත්තිකයින් ඇසුරු කරනවා...මේ අතරින් පතර හරි හරි කතා ගොඩක් තියනවා.. මතක් වෙන වෙන ගානට ඒවා ලියන්නම්...<br /><br />ඉතින් අදට අවුරුදු කීපයකට කලින් හා පුරා කියලමද කොහෙද ආන්ඩුවෙන් උපාදි ධාරී රස්සාවල් දෙන්න සම්මුඛ පරීක්ෂණ තියනවා.. මාත් ඒකකට යනවා...<br /><br /><br />මාව පරීක්ෂණයකට ලක් වෙනවා..<br /><br />මොකද්ද උපාදිය? බයොලොජි<br />මොනවද දක්ෂතා? ......................<br />කොහෙද යුනිවසිටි එක? දිල්ලි<br />මෙහෙ යන්න ලකුණු මදි උනාද? ඔව් ටිකක්..<br /><br /><br />(නිලධාරියා එම්බෝස් වී හිඳගෙන සිටි පුටුවෙන් කොන්ද කෙලින් කර ගනී)<br /><br />"ඒ කියන්නෙ අපේ ළමයි පාඩම් කරලා යුනිවසිටි යනවා.. ඔයාලා ෆේල් වෙලා සල්ලි දීලා උපාධි අරන් පාස් වෙන ළමයින්ට කියලා සර්/මැඩම් කියව ගන්නද කල්පනාව?.."<br /><br />මං තනි වචනෙන් උත්තරයක් දුන්නා... "ඔව්".. මං ෆයිල් එක ගත්තා.. ගෙදර ආවා.. ඊට පස්සෙ කීප වතාවක් මං තරඟ විභාග වලට ලිව්වෙ අම්මව සතුටු කරන්න.. මං පාස් වුනා.. මේ චන්දෙට විභාගය.. ඊළඟ චන්දෙට ප්‍රතිඵල.. 2006 ලිව්ව විභාගෙ සම්මුඛ පරීක්ෂණය 2009 තිබ්බා.. ගිය අය කිව්වා ඒක අවලංගු උනා කියලා.. හිටි ගමන් ආරංචි වෙනවා ඒ පත්වීම් දුන්න කියලා..<br /><br />මං අදට පුද්ගලික උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයක විභාග කළමණාකරණ කටයුත්තක නියැලෙනවා.. <br /><br /><br />විටින් විට නෑදෑයො වැඩිහිටියෝ හම්බුනාම රජයෙ රස්සාවක වැදගත් කම ගැන දේශනාවක් ලැබෙනවා.. නිකන් ලැබෙන අවවාදෙනෙ .. මාත් අහගෙන ඉන්නවා.. <br /><br />පෙන්ෂන් එකක් තියන.. නිවාඩු තියන... එච්චර වැඩ නැති .. රස්සාවක් ගන්න .. පොඩි උත්සාහයක් කරන්න තියෙන්නෙ...<br /><br />ඒත් මුල ඉඳළම මුල් බැහැගත්ත අකමැත්ත මහා යෝධයෙක් වගේ නැගී හිටිනවා..<br /><br />මට ඕන වෙලාවට රස්සාව වෙනස් කරන්න පුළුවන්.. මගෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නවා.. ජොබ් මාකට් එකේ ඩිමාන්ඩ් එක හොඳයි... තරඟකාරියි...අලුත් තාක්ෂණය හොඳයි.. සජීවී මිනිසුන් මුණගැහෙනවා.. ජීවිතේ ගෝ එකක් තියනවා... (මට හිතෙන්නෙ එහෙමයි ) <br /><br /><br />ඔන්න ඔහොමයි මං රජයේ සේවකයෙක් නොවීමේ කතාව...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-5817645129480544330?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-14706154231461849612010-04-10T15:20:00.000+05:002010-04-10T15:20:38.898+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8BQxNa2VQI/AAAAAAAAAEc/7Ec4ueltAbs/s1600/law2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S8BQxNa2VQI/AAAAAAAAAEc/7Ec4ueltAbs/s320/law2.jpg" wt="true" /></a></div>පුංචි කාලෙ හොරා පොලිස් හැංගිමුත්තං කරන්න මං ආසා නැහැ.. මට වෙනම සෙල්ලම් සෙට් එකක් තිබුණා... ඉස්කෝල දාන එක.. බත් උයන එක.. සැලඩ් හදන එක.. (අදටත් මං ආසම දේ තමයි මං උයන දේ අනිත් අයට කන්න දෙන එක )<br /><br />ෆිල්ම් බලන්න ගියත් මං ආසා නැහැ ගහගන්න ඒවට..ඒ උනාට අහම්බෙකින් හරි හොරා පොලිස්, හැංගිමුත්තං කරලා පලපුරුද්ද තිබ්බ එක හොඳයි කියලා තේරුණේ අද..<br /><br />අද උදෙන්ම නමෝ විත්තියෙන් කියලා මෙහෙයුමක් පටන් ගත්තා.. මොකද දින කීපයකට ඉස්සෙල්ලා මට ආරන්චියක් ආවා අපිට අයිති දේ කොල්ල කා ගන්න ලියවිල්ලක් අස්සන් වෙලාතියනවා කියලා... මම බැක්ග්‍රවුන්ඩ් රිසර්ච් කළා..<br /><br />ඔයාලා කියවලා ඇති අර සත්ථිකුම්භ ජාතකය?... අර ගිරා පැටව් දෙන්නගෙ කතාව... ඉතින් මට ඉන්නවා ඔය වගෙ බාප්පලා දෙන්නෙක්.. මේ කතාවේ නායකයා සත්ථිකුම්භ.. තව පුරෝහිතයෙකුත් ඉන්නවා... මොන වැඩේට ගියත් මට හිමි වෙන්නෙ දුෂ්ටයාගෙ චරිතෙ... දුෂ්ටයා ගෙ ඇසිස්ටන් තමයි අපේ අම්මි... <br /><br /><br />උදේ 7 වෙද්දි හා හාපුරා කියලා පළමු ඇමතුම.. එකඟයි.. හරිම ස්වීට්... පුරෝහිතගෙන් අපොයින්ට්මන්ට් එක.. ඒකත් හරි...නිල වාහනය.. ඒකත් හරි... <br />&nbsp; <br />දවල් 11 වෙද්දි හරියටම සත්ථිකුම්භයි, මායි මගෙ ඇසිස්ටනුයි පුරෝහිතගෙ දොරකඩ.. සත්ථිකුම්භ හාං කවිසියකිං වත් හිතුවෙ නැහැ කාපුවා වමාරන්න වෙයි කියලා... වමාරද්දි පුරෝහිතය හීන් දාඩියයි මහ දාඩියයි දෙකම දාලා කමිසය මුලුමනින්ම තෙමුණා.. මගේ මෙහෙයුම සාර්ථක උනා.. පුරෝහිතගෙ උදව්වෙන් සත්ථිකුම්භ හදපු කොලේට කියන්නෙ දිවුරුම් ප්‍රකාශයක් කියලා.. කෙටියෙන් කියනවානම් දිවුරුම් පෙස්සමක්.. මං නං කියන්නෙ පෙස්සමක්... <br />&nbsp; <br />මං දැක්කා එක්තරා ඇරුණු ඉස්කෝලෙක සුදුසු කම කියන්න පිංතූරයක් පුරෝහිතගෙ සාලෙ තිබුණා.. මට සංවේගයක් උපන්නේ ඒ ගැන... වෘත්තිමය සුදුසුකම් දෙනකොට අපේ රටේ කොයි තරම් වෘත්තිය සදාචාරය උගන්නනවද කියලා... සල්ලි දෙනවානම් ඕනෙම කුණක් කරන තරමට දුක් විඳලා ගන්න සුදුසු කමක් බාල්දු කරන්නේ ඇයි?.. <br />&nbsp; <br />නොමේරූ වෘත්තිය සදාචාරය නිසා තමයි අපේ රටේ සත්ථිකුම්භලා රජ වෙන්නෙ... <br /><br /><br /><br /><br />ඔයාලට මොකද හිතෙන්නෙ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-1470615423146184961?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-29214432610230936342010-04-09T20:27:00.000+05:002010-04-09T20:27:47.817+05:00<div align="center"><br /></div>මේක තේරෙන්න ලෙඩ වුනාටම විතරක් මදි... තමං ලෙඩ උනාම මට දැනෙන්නෙ මං හරි සංවේදියි කියලා.. <br /><br /><br />සමහර වෙලාවට මං ලෙඩ වෙලා හොඳ වේගන එද්දි අම්මා ලෙඩ වෙනවා.. එතකොට ඉතිං ඔක්කොම වැඩ මගෙ පිට..සමහර වෙලාවට කේන්තිත් යනවා..<br /><div align="center"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S79HXGvCvPI/AAAAAAAAAEU/FgyMIR8DBng/s1600/Mother-Daughter--29158.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S79HXGvCvPI/AAAAAAAAAEU/FgyMIR8DBng/s320/Mother-Daughter--29158.jpg" wt="true" /></a></div><br />මේ සැරෙ වුනේ වෙනස් වැඩක් . අම්මා ලෙඩ වෙලා ඉන්දැද්දී මං ලෙඩ උනා... කවදාවත් නැති තනි කමක් දැනුණා.. එතකොට ඇත්තටම දැණුනෙ අසරණ කමක් නෙවෙයි.. බලාපොරොත්තු සුන් වෙච්ච ගතියක්.. <br /><br /><br /><br />අපි කොච්චර නං සමීපතමයන්ගෙන් මානසිකව යැපෙනවද?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-2921443261023093634?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-58773377789996844502010-04-06T22:09:00.000+05:002010-04-06T22:09:39.450+05:00<div align="center"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7tqwXxxeoI/AAAAAAAAADs/tdpqntPqYAs/s1600/girls-playing-clapping_~IE098-058.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7tqwXxxeoI/AAAAAAAAADs/tdpqntPqYAs/s320/girls-playing-clapping_~IE098-058.jpg" /></a></div>පහුගිය දවස් ටිකේ නොකිව්වට මොකද පොඩි හිතේ අමාරුවක් තිබුනා... කවුරුත් මං දිහා ඇහැක් ඇරලා බලන්නෙ නැති හැටි?... .......... ඉතින් ඔන්න ඔහොම කාලාන්තරයක් ගත වෙද්දි තමයි ජීවිතේ මල් ට හඳ පානෙ රවුමක් යන්න හිතිලා තියෙන්නෙ.. මදැයි කොළා... පුරසඳට කොමෙන්ට් දාන පාර වහලලු.. <br />ජීවිතේ මල් මේක කියන්න බස් ගානකින් මාරු වෙලා.. මගදි පාර වැරදිලා.. ආයෙ අහගෙන අහගෙන.. මාව හොයාගෙන ආවා... ඇවිත් තේකක් එහෙම බීලා පවන් සල සල ඉන්න ගමන් තමයි මේ සංගැදිය කිව්වෙ... <br /><br />දැන් ඔන්න හරි... <br /><br /><br />ආයෙත් ඉතිං වහංගන්නෙ නැතුව හිතට එන දෙයල් කියලා වැඩක් නැහැ කියලා හිතුනොත් ලියලා තියන්න...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-5877337778999684450?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-2110817688040446072010-04-05T22:37:00.000+05:002010-04-05T22:37:58.798+05:00ඉතිං අර අවුරුදු කුමාරියෝ ගැන කියද්දි ඔයවගේම තවත් පිස්සු ලෙවල් විහිළුවක් තමයි කජු ගම කජු ලියෝ... පව් දෙය්යනේ.... ලාබෙටම ගන්න පුළුවන් පච්ච වඩම් රතු පාට රෙද්ද හැට්ටෙට දාර සයිස් මොට්ටුව කොයි තරම් නොගැලපෙනවද කියලා බලන අපිට මිස අසරණ ඔවුනට පෙනෙන්නෙ නැහැ... <br /><br />මේ අතරෙ ඔය පල්ලෙහා පිංතූරෙ ඉන්න ගෙවිළිය මට මුණ ගැහුණෙ ඇමරිකාවෙ වර්ජිනියා ප්‍රාන්තයෙ දි...<br /><div align="center"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7obUB8qv5I/AAAAAAAAADk/193-JDv0ifM/s1600/DSC02331.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7obUB8qv5I/AAAAAAAAADk/193-JDv0ifM/s320/DSC02331.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>අපි තේමා උද්‍යානයකට ඇතුල් වෙද්දි ඇය කවුදෝ එනකම් මග බලාගෙන හිටියා.. වෙහෙස නිසා දෝ ඇය අපිත් සමඟ ඇගේ ගොවිපොළ මැද තිබුණ කුඩා නිවසට යන්න හැරුණෙ මැසිවිල්ලක් කියමින්... <br /><br /><br />ඇගේ සැමියා කඩපොළට ගිහිං.. ඇගෙ ඉරුණු ගවුම එළලන්න ඉදිකටු, තව කුළුබඩු.. මේ ආදි බඩු ලැයිස්තුවක් ඈ කියාගෙන කියාගෙන ගියා... එක හුස්මට කියාගෙන ගිය අඳෝනාව ඉවර කලේ... මේ සියළු දෑ ගෙන එන්න ඇය ඩොලර් එකක් දුන් බව කියමින්...<br /><br />දෙය්යන්ට ඔප්පු වෙච්චාවෙ!!! මේ සකළ මනාවටම ඩොලර් එකක්!!!! <br />&nbsp; <br />අපටත් නොදැනීම මැසිවිල්ල දිගේ ඇය අපිව 17වන සියවසට අරං ගිහිං.. <br />&nbsp; <br />ඇමරිකාව කියන්නෙ සියවස් කිහිපයක පමණක් හරි හමං ඉතිහාසයක් තියන.. සංස්කෘතිය හුවා දැක්වීමේදී ආසියාතික පහනින් එළිය බලන දේශයක්... එයාලා ඒ කෙටි ඉතිහාසය ලස්සනට&nbsp;present කරනවා,&nbsp;market කරනවා.. <br />&nbsp; <br />ඒ අතරෙ.. අපි.. අවුරුදු කාලෙට සුපිරි වෙළඳ හල් වල කෙල්ලන්ට&nbsp;"L" බෝඩ් ගහලා චීත්ත හැට්ට ඇන්දෙව්වට සංස්කෘතිය රැකෙනවද?...Cultural Marketing&nbsp;කියන එක සිද්ද වෙනවද? <br />&nbsp; <br />අනේ මංදා....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-211081768804044607?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-9037803018556462762010-04-05T19:51:00.000+05:002010-04-05T19:51:45.413+05:00<div align="center"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7n44RlW5_I/AAAAAAAAADc/jIhQlNvS_Uw/s1600/happy_new_year.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7n44RlW5_I/AAAAAAAAADc/jIhQlNvS_Uw/s320/happy_new_year.jpg" /></a></div>අවුරුද්දත් කිට්ටු කිට්ටු නිසා හැම තැනම අවුරුදු සංකෙත වැහි වැහැලා... කොළොම්පුරේ ට තාම ඒකෙ එච්චර වගක් නැති උනාට, නුවර පළාතෙ අවුරුදු සිරි ඉතිරෙන්න පටං අරං.. <br />හදි හදිස්සියෙන් උනත් නුවර ටවුමෙ රවුමක් දෙකක් ගියාම තමයි තේරෙන්නෙ අවුරුදු ජයයි කියලා.. නගර කේන්ද්‍රයේ දොරකොඩ රබානක් වැයෙනවා... මුලු නුවරම ගෝසාව නිසා රබානට උඩින් මයික් එකක් සෙට් කරලා සවුන්ඩ් කොන්ට්‍රෝල් කරලා බලෙන්ම වගේ අහන්න සලස්සනවා... <br />මුළු නුවරම ජනතාව සාන්ද්‍රනය වෙලා තියෙන්න දළඳා වීදියට.. ඔයාලා හිතයි දළඳා වඳින්න කියලා.. සාධුකාර දෙන්න කාරි නැහැ... දළඳා වීදියී තමයි පදික වෙළඳාම සරුම.. කොට කලිසමේ සිට දිග කලිසම දක්වාත්.. බතික් ඔසරියේ සිට සෙරෙප්පු කුට්ටම දක්වාත්.. කොරොස්, ඇතිලි, ටින් කටර්.. මෙකී නොකී සියලු අවශ්යතා එකම වහලක් යටින් ගන්න පුලුවන්.. ( මෙතන ඇත්තටම ඉටි රෙදි එකට යා වෙමින් වහලක් නිර්මාණය වෙලා) <br />දැන් හැම සුපිරි වෙළඳ සලක් ම ආල වට්ටං දාපු වට්ටම් අවුරුද්දට කියලා හිත පිරෙන්න දෙන නිසා මමත් එයින් කීපයකටම ගොඩ උනා.. <br />ඔන්න ඒවයෙ තමයි අවුරුදු...ගැමි සුවඳ වෑස්සෙනවා... <br /><br />හැම කෑෂ් කවුන්ටරයක් ඉස්සරහම ගැමි ළඳක්.. චීත්තයක් හැට්ටයක් ඇඳලා.. කොණ්ඩ පොඩියක් බැඳලා.. සරම කමිසෙ ඇඳපු මානවකයෙකුගෙ ආදාරයෙන් කස්ටමර් සර්විස් කරනවා.. <br />ඒ අතරෙ අහවල් බැංකුව එක්ක ගනුදෙනු කරනවද කියලත් අහනවා.. මට මුණ ගැහිච්ච ළඳ ගෙ ටින්ට් කරපු කොන්ඩ රැල්ල කනේ රඳවන්න ගිහිං කොහොම හරි මගෙන් බැංකුවේ විස්තරේ ඇහුවෙ ටිකක් පමා වෙලා.. මම ඔවු කිව්වා... එක වරටම ඇය ගැමි බව විදහා පාමින් "ඕ ෂිට්!!!! " කිව්වා... ඔය අතරෙ පං කොල වට්ටි වල ෂම්පු, බොඩි වොෂ් දා ගෙන ප්‍රමෝෂන්... <br />කොහොම හරි අවුරුදු උද්දාමය ඔද්දල් වෙච්ච ඕලාරික හැඟීමකින් මම රෝද තුනක නැගී නිවස බලා එද්දි, බෙහෙත් පෙත්තක් ගේන්න කිව් බව මතක් උනා.. ඉතින් තවත් සුපිරි වෙළඳ සලකට..<br />ගිනි මද්දහනෙ.. ඇස් නිලංකාර වෙලා තියෙද්දි මං හනි හනිකට ෆාමසියට ගොඩ උනා.. කිසියම් ගුප්ත භයංකර රසයකින් යුත් සැරසිල්ලක් ඇස් කොනින් දැක්ක නිසා පොඩි තිගැස්සීමක් දැනුනත් කෙලින් බලපුවාම තමයි තේරුණේ.සුපිරි වෙළඳ සැලේ බඩු රාක්ක වලට උඩින් බැඳපු මල් වැල් ඔන්චිල්ලා වල පපට් ලියන් ඔන්චිලි පදිනවා.. බැලු බැල්මට මනාව නිමවා නැති මේ උඩවැඩියාවන් පෙනෙන්නේ ගෙල වැළ ලාගෙන ඇස් උඩ තියාගෙන ඉන්නා සෙයකුයි..<br />මේ අඬෝවැඬියාව මෙතනින් නවත්තන්නං... මේ වගේ නෙයියාඩගං දකිනකොට මට මතක් වෙන පුංචි සිද්දියක් තියනවා.. කතාව දෙපළු කරලා හැකි ඉක්මණින් ඒකත් කියන්නම්...<br /><br /><br />ප.ලි.: අපි අතීතය වැළඳ ගනිද්දි.. අනාගතය වැළඳ ගන්නවාට වඩා පරිස්සම් වෙන්න ඕනෙ.. එහි හරය.. සාරය.. අවබෝධයෙන් දැකිය යුතුයි... මොකද...? සංස්කෘතිය සහ වෙළඳ ලෝකය ගැටෙන්නේ එතකොටයි..අළෙවිකරණය අසාර්ථක වෙන්නේ ඔතැනදියි.. ඔතන තියෙන්නෙ පුංචි දෙයක්..අනාගතය වෙනස් කළ හැකි මුත් අතීතය වෙනස් කළ නොහැකියි..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-903780301855646276?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-10612837928230976342010-03-30T23:17:00.000+05:002010-03-30T23:17:40.284+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7Ixs4jM2TI/AAAAAAAAADM/rWZv9mBGT98/s1600/12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7Ixs4jM2TI/AAAAAAAAADM/rWZv9mBGT98/s320/12.jpg" /></a></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මට ඇත්තටම මේ සිද්දි දාමය සිහි උනේ බිඟුවා ගෙ ගුමු ගුමුව ඇහිලා..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">මං පෝරු නැංගෙ මීට අවුරුදු තුනකට විතර කලින්... ඔය පිංතූරෙ තියෙන්නෙ ඒ පෝරුව...හැමදාම ඔය දේවල් දකිද්දිමට පුංචි ආඩම්බරයකුත් එක්ක හීං සතුටක් දැනෙනවා...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">අපි මුලින්ම එකඟතාවයකට ආවා.. රුපියලක්වත් ණය වෙන්නෙ නැහැ කියලා.. හැබැයි බොරු කියන්න ඕනෙ නැහැ.. සම්පූර්ණ ක්‍රෙඩිට් එක දෙමව්පියන්ටයි මගේ සඳටයි අයිති වෙන්න ඕනෙ..අපි කිසිම දෙයක් ක්‍රෙඩිට් වලට කලේ නැහැ..</div><br /><br />දැන් ඔයාලා හිතනවා ඇති අපි මාර සල්ලි කාරයෝ කියලා.. මොන පිස්සුද?.. දින තීන්දු වෙද්දි අපි දෙන්නම ඉගන ගෙන ඉවර කළ ගමන් රැකියා වලට ආධුනිකයෝ.. <br /><br />අපි වැඩේ පටන් ගත්තා.. සාරිද.. මල්ද... පෝරුද.. අරවද මේවද.. එකක් ඉවර වෙනකොට එකක්... අපේ ජෙනරේෂන් එකේ පළමු වෙඩින් එක... කමෙන්ට්ස් ගොඩයි... "ලොකු දුව අර හාදයව කසාද බඳිනවලු"... ආරංචිය මිසයිලයක් වගේ ගම් නියම් ගම් පසාරු කරගෙන දෙවනත් කලා..<br /><br />හැමදාම හවසට ප්‍රශ්න පත්‍ර වලට උත්තර ලියන්න මටයි අම්මිටයි තාත්තිටයි සිද්ද වෙනවා..<br /><br />අර ඔහෙ ආව ගිය කොලුවමද? - ඔවු<br />කොහෙද ගන්නෙ? - ගෙදර<br />ඉඩ ඇතිද? - ඇති<br />දෙවෙනි මනමාලි කව්ද? - කවුරුත් නැහැ<br />මල් කුමරියෝ කී දෙනාද? - එකෙක්වත් නැහැ<br />බොන්න දෙනවද? - නැහැ<br />කෑම කොහෙන්ද? කේටරින්<br /><br />පෝරුව? - ගොක්කොල<br /><br />හුඟක් වෙලාවට ප්‍රශ්න රිපීට් වෙනවා.. <br /><br />කාලයාගේ ඇවෑමෙන් කට්ටියට තෙරුනා සිම්පල් ඇන්ඩ් ස්වීට් කියලා.. ඉතින් කට්ටිය වැදගත් ප්‍රශ්නයක් අහන්න පටන් ගත්තා.. " අපෙන් මොනවද ලොකු දුවට ඕනෙ?"... .............. ෂහ්.. මාරයි... <br />&nbsp; <br />මං මගේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය ඉදිරිපත් කලා.. " මට වීදුරු කෝප්ප පිගන් එපා!!! මෙන්න ලිස්ට් එක... පුලුවන් දෙයක් කරලා දෙන්න..." මං නෑයින්ට කිව්වා.. මේ ආරංචිය අර මිසයිලයේ බැන්ද මල් වෙඩිල්ලක් වගෙ හතර අත එලිය කරගෙන පුපුරා ගියා...ආඩම්බරයි කියන්නත්.. ලිස්ට් එක අලෙවි උනා.. පුංචිඅම්මගෙන් ඇඳුම් සහ ඇන්දවීම, මල් කලඹ, පැකේජ් එකට ට්‍රන්ස්පොර්ට් පවා ඇතුලත්.. ආච්චිගෙන් කැවිලි.. එක්කෙනෙක් ඇල්බම් එක.. එතකොට නංගි රස්සවට ගිහින් මාස තුනකුත් නැහැ.. එයාගෙන් වෙඩින් පොටෝ... තව මෙකී නොකී අයිටම් ඉස්සරහින් තනි තනිව හෝ සමූහ වශයෙන් නම් ලියවෙන්න පටන් ගත්තා.. <br />මට පවුල් වලල්ල තුළ ලොකු ආත්ම විස්වාසයක් ගොඩ නැගුනා.. ඇත්තමයි!!! <br /><br /><br />ඉතින් මේ ලිස්ට් එකේ නෑදෑයෙක් නොවන කෙනෙක්ගෙන් ලැබිච්ච තෑග්ග තමයි ඔය පින්තූරෙ තිබ්බ පෝරුව..මංගල්ලෙට දවස් කීපයකට කලින් මනමාළයා කටුනායක හරහා ගෙදරට සේන්දු වුනා.... ඉතින් අපි දෙන්නා අවුරුදු හතක් තිස්සෙ අමාරුවෙන් ගොඩනැගූ අත්තිවාරම මත ඉදි කළ පෝරුවට නැග්ගහම දැනිච්ච අභිමානය අදටත් අපිව ජීවත් කරවනවා.. අර කිව්වා වගේ රුපියලක්වත් ණය නැතුව කොන්ද කෙලින් තියාගෙන පෝරුව උඩට සැහැල්ලුවෙන් නැගලා සියල්ලන්ගෙම හිස් වලට උඩින් බලද්දි දැනුන සුවය කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නැහැ.. <br />&nbsp; <br />මේ සියල්ල අවසානයේ තෑගි ලැබුන ලියුම් කවර එහෙම්මම අපි අතට දෙන්න තරම් උතුම් හදවත් දෙමාපියන්ට තිබුනා.. අපි ෆික්ස් ඩිපොසිට් එකක් දාලා කොම්පියුටර් එකක් ගත්තා... එදා මගේ ඇහැට මුලිච්චි වෙච්ච හැම දේම අදටත් මං සලකන්නෙ ජයග්‍රහනයෙ සංකෙත හැටියට.. <br />&nbsp; <br />(ටච් වූඩ්) අපි දෙන්න අදත් සතුටින්..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-1061283792823097634?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-54869687396233570382010-03-29T16:59:00.000+05:002010-03-29T16:59:50.685+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7CWGaQ-BOI/AAAAAAAAADE/Ler4QuyIvDI/s1600/girl%2520thinking.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S7CWGaQ-BOI/AAAAAAAAADE/Ler4QuyIvDI/s320/girl%2520thinking.jpg" /></a></div><br />මල්ලිගේ ආගමන කතාව කිව්වට පස්සෙ මට සින්ඩිය පැත්තෙ රවුමක් ගහන්න වෙලාවක් නැති වෙච්ච හැටි?..... සින්ඩියේ රවුම් ගහනවා තියා මූනු පොතටවත් ගොඩ වෙන්න බැරි උනා..<br /><br /><br /><br /><br />ඉතිං පසළොස්වක නිමා වෙලා සඳ ආයෙමත් අමාවක ලබලා...වෙලාවක් කලාවක් නැතුව ආයෙත් කවුලුව ලඟ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-5486968739623357038?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-65780495308461301022010-03-17T20:31:00.001+05:002010-03-18T20:15:34.735+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S6D1XMrjM9I/AAAAAAAAAC8/3osg5CR09Ko/s1600-h/malli.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S6D1XMrjM9I/AAAAAAAAAC8/3osg5CR09Ko/s320/malli.jpg" vt="true" /></a></div><br /><span style="color: #073763;">මං පුංචි කාලෙ ඒ කියන්නෙ මාස ගානෙ කිරි බබා කාලෙ තාත්ති එනකම් ඉන්නවලු නිදා ගන්න නිදියන්නෙ "අන්න බලන් සඳ ර්න් තැටියෙන් සුදු" සින්දුවට විතර ලු....</span><br /><span style="color: #073763;"></span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">ඔහොම කාලෙ ගෙවෙද්දි අනිත් ලමයින්ට මල්ලි ලා නන්ගිලා එන්න පටන් ගත්තා... මගෙත් ඉල්ලීම දරුණු යුද්ධයක් තත්වයටම ආව නිසා, තාත්ති කඩේකට ගිහින් මල්ලි කෙනෙක් තෝරලා තියනවා... </span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">ඔහොම ඉන්නැද්දි තාත්ති මල්ලිව ගෙදර එක්කන් එන්න කැමති කරවගෙන.. ඒක හරි අමාරු වැඩක්ලු.. ඉතින් පඩි දා ට පස්සෙන්දා බස් එකෙන් බැහැලා දෙන්නා එනවලු...</span><br /><span style="color: #073763;"></span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">අපේ ගෙදරට එන්න තියෙන්නෙ වෙල මැද්දෙන් වැටිච්ච රේල් පාරක් පහු කරගෙන.. තාත්ති ගෙදර එද්දි මගේ මූඩ් අප්සෙට්.. මොකක් හරි වැඩක් වැරදිලා හීනි පේර කෝටුව වැඩ කරලා... </span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">මාර වැඩක් වෙලා තියෙන්නෙ..</span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">ඉතින් , රේල් ගේට්ටුව ලඟදි කව්දෝ මල්ලිට කියලා අක්ක ගෙ දඟ වැඩ ගැන.. තාත්තිගෙ බෑග් එකේ තිබ්බා අගුලක් දාන්න පිත්ත්ල තහඩුවක්... ඕකෙ හිලක් තිබුනා.. ඉතිං අර කතාව අහපු ගමන් මල්ලි මං ගැන කලකිරිලා බෑග් එකෙන් බැහැලා යන්න ගිහිල්ලා... මං ඇති වෙනකම් ඇඬුවා... ටිකක් අමාරු උනත් හොඳ ළමෙක් වෙන්න හිතා ගත්තා...</span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">මට ඒ වැඩේ ටිකක් අමාරු බව තේරිච්ච අපෙ අම්මි තමන්ම ගිහින් මල්ලිව තොරගෙන කරුණු පැහැදිලි කරලා එක්කන් එන්න තීරනය කලා.. අන්තිමට අපි එකඟ තාවයකට ආවා...මං දඟ නොකර ආච්චි එක්ක දවස් කීපයක් ඉන්නවා. ඒ අතරෙ අම්මි ගිහිං මල්ලිව තෝරගෙන කරුණු පහදලා දීලා එක්කරගෙන එනවා... </span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">හරි... දැන් වැඩේ තීන්දුයි.. මට හිතාගන්න බැහැ අම්මි එච්චර දුරක් තනියෙන් යන්නෙ කොහොමද කියලා.. මොකද එයා අවිදින්නෙත් අමාරුවෙන්.. කමක් නැහැ.. මල්ලියෙක් ගේන වැඩේ හරිනෙ... </span><br /><span style="color: #073763;"></span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">ඔන්න ඉතින් ආච්චි ආවා.. පුංචිත් ආවා... ගිවිසුම පොඩ්ඩක් එහෙ මෙහෙ කරලා මං පුන්චි එක්ක ඉන්න එකඟ උනා.. මං කිව්ව හරි !!! අම්මිට තනියෙන් යන්න අම්මරුයි ලු. .. කමක් නැහැ.. මල්ලිගෙ වැඩේ හරිනෙ...</span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">ඔන්න ඉතිං අපේ අම්මි දවස් ගානක් මහන්සි වෙලා හොයලා හොයලා.. හොඳ මල්ලි කෙනෙක් තෝරලා අරං ආවා.. ගෙම්බෙක් හැඩ කාර් එකක.. මල්ලි හරියට චීස් බෝලයක් වගේ.. මහන්සි වෙලාම අම්මි හුඟක් කෙට්ටු වෙලා තිබුනා.. මට මල්ලියෙක් ලැබුනා...</span><br /><span style="color: #073763;"><br /></span><br /><span style="color: #073763;">වැඩේ හරි!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6578049530846130102?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-69073478044352876462010-03-16T22:06:00.001+05:002010-03-17T16:41:45.086+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5-6Yk6uDaI/AAAAAAAAAC0/_oWobvszePc/s1600-h/pre-school_image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5-6Yk6uDaI/AAAAAAAAAC0/_oWobvszePc/s320/pre-school_image.jpg" vt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">මගේ මතකයඈතට දිව යද්දි නතර වෙන එක තැනක් තමයි ඉස්කෝල ජීවිතේ ආරම්භය... අසූ ගණන් වල මුල් කාලෙ.. ඉපදිලා තියෙන්නෙ ඔක්තෝබර් නිසා අනිත් ළමයින්ට වඩා ටිකක් පොඩියි.. මං ඉස්සර කෙඬෑරි පොඩි එකෙක්.. මොනවා ගිල්ලෙව්වත් ඇඟේ මස් කළඳක් නැහැ...</div><br />මේ කියන කාලෙ අපි හිටියෙ ගම්පොල.. අම්බුළුවාව කන්ද පාමුළ.. අපේ ගෙදරින් පාරට ආවාම තියනවා පිරිමි ඉස්කෝලයක්.. ඒ ඉස්කෝලෙන් එහා පැත්තෙ ගෑණු ඉස්කෝලෙ... අපේ අම්ම ඉගැන්නුවේ ඔය ඉස්කෝල දෙකේ කාලෙන් කාලෙට ට්‍රාන්සර් වෙමින්..<br /><br />මට අවුරුදු&nbsp;4 කාලෙදි අපේ ගෙදරට මල්ලියෙක් ගෙනාවා.. එයාව බලා ගන්න ඔනෙ නිසා අපේ අම්මට විතරක් ඉස්කෝලෙන් නිවාඩු දීලා තිබුනා.. අනිත් අයට මල්ලිලා හිටියට එයලගෙ අම්මලාට නම් නිවාඩු තිබුනෙ නැහැ...ඉතින් ඒ ඉස්කෝලෙ අක්කලා අපේ ගෙදර එන්න පාර දන්නෙ නැති හින්දා අන්තිමේදි අම්මට ඉස්කොලෙ යන්න උනා.. අපෙ ගෙදරට මල්ලි බලා ගන්න මාලනී කෙනෙක් ගෙනාවා... <br /><br />කොහොම හරි අම්මගෙ ඉස්කෝලෙ අක්කලා අඳින ජාතියේ ගවුමකුයි බෑග් එකකුයි දිග මිටක් තියන කුඩේකුයි වගේ අඩුම කුඩුම වගයක් අපේ ගෙදරට සේන්දු වුනා... දැන් මම ඉස්කෝලෙ යනවා..<br /><br />ඒක හේරත් මිස් ගෙ පංතිය. ඒ පංතියේ හිටියා දුලානි අක්කයි, දිමුතු අක්කයි... මමත් තරඟෙට අකුරු ලියනවා, ඉලක්කම් ලියනවා, ඉන්ටවල් එකේ දි පියනෙන් වහගෙන පෙට්ටිය ඇතුලට රිංගලා වගේ පාන් කනවා..පස්සෙ බට්ටා පනිනවා.. මේ වගේ රාජ්ජෙක ටික කාලයක් රජ කරගෙන ඉන්දැද්දි මට හරි අකරතැබ්බයක් උනා..<br /><br /><br />මං ඇරෙන්න අනික් ඔක්කොමලා පද්මා මිස්ගෙ පංතියට ගියා.. ඒගොල්ලො පාස් වෙලාලු.. එතකොට මං??????? මගෙ පංතියට අලුත් ළමයි ඇවිත්... <br />&nbsp; <br />මං මොකද්දෝ යුද්ධයක් කලා.. මට හරියට මතක නැහැ.. අන්තිමට අම්මට මැදිහත් වෙන්නම උනා.. හීන් පේර කෝටුවක උදව්වෙන් තමයි මට වැටහීමක් ලබා දුන්නෙ පහුගිය ටිකේ ඉස්කෝලෙ ගියෙ පුරුදු වෙන්න බව. ඒ ක්‍රමය සාර්ථක වෙච්ච නිසා හේරත් මිස් මාව හෝඩියෙ පන්තියට ස්ථිරවම බඳවා ගැනීමට කැමති වූ බවත් ඒ විදියටම වටහා දුන්නා... <br />&nbsp; <br />මං ඉතින් පුරුදු වෙන්න ඉස්කෝලෙ යනකං අනිත් අය මොන්ටිසෝරි කියලා එකකට ගිහිං තිබුණා... ඒකෙ සුදු ගවුමක් වත් මොකවත් නැහැ...පළ පුරුද්ද හීන්දාම මට ආයෙත් මගේ රාජ්ජෙ පිහිටුවා ගන්න එක එච්චර ප්‍රශ්නයක් උනේ නැහැ.. <br />&nbsp; <br />මං හිතන්නෙ හේරත් මිස් මට විස්වාසනීය වෙනසකට අළුත් ඇරඹුමක් ලබා දුන්නා.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6907347804435287646?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-39909617572211014242010-03-15T22:29:00.000+05:002010-03-15T22:29:30.512+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S55uZs-lU0I/AAAAAAAAACs/RGQLkhTR8y4/s1600-h/child-laughing1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S55uZs-lU0I/AAAAAAAAACs/RGQLkhTR8y4/s320/child-laughing1.jpg" vt="true" /></a></div><br /><span style="color: #b4a7d6;">අවුරුදු 20 කට විතර පස්සෙ ඒ දවස් වල වැඩි පුර කතා නොකරපු.. ඒත් හිතෙන් ගොඩක් ලෙන්ගතු අපි 4 දෙනෙක් පෙරුම් පුරලා පුරලා එකතු පහදු වුනා.. තව හරියටම ගාන සම්පූර්ණ ව්නා නම් 10 දෙනෙක් විතර එන්න තිබුනා..සෙට් වෙනවා... ආතල් ගන්නවා වගෙ ගොඩක් හර බර professional වචන පාවිච්චි කලාට අන්තිමට අපි හමු වුනේ&nbsp;ice cream parlor&nbsp;එකේ... </span><br /><br /><span style="color: #b4a7d6;">ඒ කතන්දර ගොන්න කොහෙන් පටන් අරන් කොහෙන් ඉවර කරන්නද කියලා හිතා ගන්නවත් බැහැ.. හැමෝම පවුල් පන්සල් වෙලා, ළමා ළපටි ඉන්න වගකීම් දරන උදවිය.. ඒවා පොඩ්ඩකට පැත්තකින් තියලා හෝරා දෙකක් පුරාවට අවුරුදු 20 කට කලින් වගේ හිනා වුනේ ඒ කිසිම දෙයක් නැති ගානට... </span><br /><br /><span style="color: #b4a7d6;">ආරියදාස සර් ගෙ ඔලු බක්කො.. විකි ගෙ විද්‍යා පංතිය... ගමේ වැළ..... හනේ හනිච්චං...සමහර දේවල් දන්නෙ අද.... </span><br /><span style="color: #b4a7d6;"></span><br /><br /><span style="color: #b4a7d6;">තාම හිත එකලස් කර ගන්න බැහැ... මොනවද ලියන්නෙ කියලා.... මයෙ හිතේ ටිකක් හුස්මක් කටක් අරගෙන ලියන එක හොඳයි.. හෙමි හෙමිහිට ලියන්නම්...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-3990961757221101424?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-3625102510920877422010-03-14T19:23:00.002+05:002010-03-18T20:52:14.830+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5zwien2wHI/AAAAAAAAACk/J5vxpNprV7o/s1600-h/3gls1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5zwien2wHI/AAAAAAAAACk/J5vxpNprV7o/s320/3gls1.jpg" vt="true" /></a></div><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">අවුරුදු කිහිපයකට කලින් ඕට්‍රම් ලයින්ස් වල 2065 හේ ඉන්න කාලෙ... මමයි හසිනියි රදිකායි තුන්දෙනා&nbsp;Summer එක විඳවන්න බැරුව විඳින්න හිතාගෙන රූෆ් ටොප් එකට යනවා.. ගුදිරි මෙට්ටයකුත් අරගෙන විලි වැසීමේ අරමුණ පමණක් ඇතුව ඇඳගෙන...දාඩිය බේරි බේරි රෑ දෙගොඩහරි යාමෙ වෙනකම්ම බයිලා ගහනවා.. හඳ එලිය විතරක් තියෙද්දි මාර තර්ක උපදිනවා..</span><br /><span style="color: #134f5c;"><br /></span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">රටේ තියන ඕප දූප.. ජාතික අන්තර්ජාතික මට්ටම් වල ගැටලු අපි සාකච්ඡා කරපු මට්ටමින් විසඳුනානම් මේ වෙද්දි ලෝකෙ ලස්සන තැනක් වෙලා... අපිට ගොඩක් වෙලාවට තියන ප්‍රශ්නයක් තමයි ලංකාවෙ ද ලෝකෙද මන්දා... ගැහැණු පිරිමි අනුපාතයේ තියන විෂමතාවය..</span><br /><span style="color: #134f5c;"><br /></span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">රටවල් හැට ගානක විවිධ වර්ග වර්ණ වලට අයත් ළමයි හිටිය නගරයේ .. විසේකාර විසි ගනන් වල හිටිය කෙල්ලන්ට තිබුණ ආතතිය තමයි හවස හයෙන් පස්සෙ ගේට්ටු පලුවෙ එල්ලිලා ඔංචිලි පදින කොල්ලො ටික... මොකද .. ගොඩක් ගෙවල් වල Boys are not allowed කියලා ලේබලයක් තිබුනා.. ලංකාවෙන් යන අම්මලා තාත්තලා ඒ ලේබලේට හරි කැමතියි..ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට යන්න තියන එකම basic qualification එක තමයි ගැහැණු බව.. </span><br /><span style="color: #134f5c;"><br /></span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">ඉතිං ඔය අව්වට මොලේ කොළොප්පං වෙච්ච දවස් වල දාපු කෙස් පැළෙන තර්ක වල ප්‍රතිඵලයක් හැටියට නිදා ගන්න මිනිහෙක් හොයන ක්‍රමය ගැන අපි සම්මුතියකට ආවා.. හඳ එලිය උත්සන්න වෙලා තියන දවසක හසිනි අතින් මේ උදාන වාක්‍යය කියවුනා... "මිනිහෙක් නම් සුදුසු වෙන්න ඕනෙ රෑට නිදා ගන්න නෙවේ.. උදේට නැගිටලා දවස පටන් ගන්නයි..." </span><br /><span style="color: #134f5c;"><br /></span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">කතාව සියට සීයක් ඇත්ත.. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"></span><br /><span style="color: #134f5c;"><br /></span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;">මං නියපොතු කකා කල්පනා කරන්න වුනා.. .........මුකුත් නෑ වගේ, &nbsp;"සඳ හොරෙන් හොරෙන් හොරෙන් බලා වළා රොදක සැඟවිලා..." සිංදුව මුමුනන්න ගත්තෙ වෙලා තියන අකරතැබ්බය ටිකක් අමතක වෙන්නත් එක්ක.. </span><br /><span style="color: #134f5c;"><br /></span><br /><span style="color: #134f5c; font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;, Courier, monospace;"><span style="color: #134f5c;">"හෙට සෙනසුරාදා.. සඳ උදා වෙන දවස... ........... උදේ ට නැගිටින්න නම් ඉස්සෙල්ල රෑට නිදා ගන්න එපා යැ... කිකිළි ද බිත්තරය ද? බිත්තරය ද කිකිළිද? ..කිකිළි ද බිත්තරය ද? බිත්තරය ද කිකිළිද? ............" මට එදා හීනෙනුත් අහුනෙ ඇන්ටිගෙ උදාන වාක්‍යය <strong>" Boys are not allowed!!!!!"</strong></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-362510251092087742?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-62250636995573120442010-03-13T18:59:00.000+05:002010-03-13T18:59:17.127+05:00<div align="center"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5uaDwPynlI/AAAAAAAAACc/Xq_2mH__N0g/s1600-h/0511290023151back_to_your_roots_t.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5uaDwPynlI/AAAAAAAAACc/Xq_2mH__N0g/s320/0511290023151back_to_your_roots_t.jpg" vt="true" /></a></div><span style="color: #4c1130;">කරකුට්ටං වෙච්ච පොළව පිපාසාවෙන් මොරගාමින් හිටියෙ. එක පාරටම අහස ගුගුරන්න ගත්තෙ කාටත් නොකියාම. මායි චූටියි එළවළු ගන්න ගිහිං හිටියෙ.. දවසක් දෙකක් වැස්සට පස්සෙ සඳ පෑව්වාම හරි සිසිලයි.. සඳ උදා වෙන්න තව දවස් හතරයි...</span><br /><br /><span style="color: #4c1130;">මට මතක් වෙනවා ඉස්සරෝම කාලෙ සෙනසුරාදාට එළි වෙනකං මං බලාන ඉන්නවා.. ඒ අවුරුදු 10 කට විතර කලින්.. හරියට 10.00 ට ITO වලට.. මම ඉතින් බද winter එකේ අමාරුවෙන් නැගිටගෙන බස් එකක ITO යන්න දෙන ගේම මතක් වෙනකොට හිනා යනවා.. ඉස්සෙල්ලාම දවසෙ කන්න බැරි තරම් නීරස චව්මින් නූඩ්ල්ස් එකක් අරන් දීලා පටන් ගත්ත කතන්දරේට මේ වෙඩ්දි පුර පෝයවල් කීයක් ගෙවෙන්න ඇතිද?</span><br /><br /><span style="color: #4c1130;">අපි එකම ජාතියේ දෙවල් වලට කැමතියි කියලා තෙරුම් ගියෙ හරිම හිමිහිට.. </span><br /><span style="color: #4c1130;"></span><br /><span style="color: #4c1130;"><br /></span><br /><span style="color: #4c1130;">ටික කාලයක් යද්දි මට තෙරුම් ගියා සඳ අනිවාර්යෙන්ම පොය දාට පායන බව.. අමාවකට නැති බව.. අහස වලකුලු බර නම් මට පෙනෙන්නෙ නති බව.. දවාලට සඳ නැති බව... ඒත් සඳ මගේම බව..</span> <br /><span style="color: #4c1130;"></span>&nbsp; <br /><span style="color: #4c1130;">පුර සඳ හැමදාම රවුම්.. සිසිලයි... සැහැල්ලුයි.. අඳුරු අහසට අලංකාරයි.. මෘදුයි... රාත්‍රියේ සරාගී බවට සෞන්දර්යය මුසු කරනවා.. ඉතින් තවත් වෙන මොනවද කියලා ටික කාලයක් යද්දි මට හිතුනා...</span> <br /><span style="color: #4c1130;"></span><br /><span style="color: #4c1130;"><br /></span><br /><span style="color: #4c1130;">මොර සූරන වැස්සෙ හෙම්ම්බත් වෙලා නවාතැන හොයාගෙන යද්දි සැහැල්ලුවෙන් හිනා වෙලා මට පාර පෙන්නන්න පුළුවන්නම් ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6225063699557312044?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-26779800300500545022010-03-13T10:37:00.000+05:002010-03-13T10:37:12.302+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5sb6Lo0vmI/AAAAAAAAABY/ln0-ZsTnyUQ/s1600-h/girl-crying-small-l1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5sb6Lo0vmI/AAAAAAAAABY/ln0-ZsTnyUQ/s320/girl-crying-small-l1.jpg" vt="true" /></a></div>වැස්ස ටිකක් පෑව්වට පස්සෙ මයෙ හිතේ මට එහෙම්මම නින්ද ගිහිං... උදේ වෙනකම්ම දන්නෙ නැහැ. ඉකි ගහපු හින්දද කොහෙද උගුරත් හීනවට රිදෙන්න ගත්තා.. ඒත් අහස බර වෙලා තියනවාට වඩා වහින එක හොඳයි. ඊට පස්සෙ සිසිලක් සැහැල්ලුවක් දැනෙන නිසා.<br /><br /><br />මට හැමදාම අඬද්දි මතක් වෙලා හිනා යන එකක් තියනවා... <br />&nbsp; <br />මං දැකලා තියන සුරූපීම ලළනාවක් දවසක් මොකද්දෝ හිතෙ අමරුවකින් පෙළෙන ගතියක් පෙන්නුම් කරපු නිසා ටිකක් කිට්ටු වෙලා බැලුවා.. ගෑණිගෙ හිත හොඳයි.. ඒ නිසා හරිම ඕපන් ... උදව්වක් කරන්න උනත් බය නැතුව ඉදිරිපත් වෙන්න පුළුවන්... "..................... ඉතිං, ............" ..මං කතාව අහං හිටියා.. මටත් දුකයි.. කොල්ලා කනුවක් තියලා... <br /><br /><br />මටත් ඇඬෙන්න කිට්ටුයි... එයාටත් එහෙමයි.. කඳුළු බිංදු දෙකක් ඇස් වල එල්ලෙනවා.. ඇය ඒවා වැටෙන්න නොදී ඉන්න මාර සටනක් කරනවා.. මට සියුම් ආඩම්බරයක් ඇය ගැන ඉපදුනා.. "ධෛර්යමත් වෙන්න සහෝදරිය!!!!" මං ඉතින් ඔය වචන වලින්ම නැතත් ඇයට කිව්වා..."ඇස් වලට කඳුළු ආවට වැටෙන්න දෙන්න එපා..." මං සෑහෙන වෙලාවකට පස්සෙ බොහොම සංවේදීව කිව්වා..<br /><br /><br />හිතුවට වඩා උද්‍යෝගයෙන් ඇය කටහඬ අවදි කළා. "ඔව් අනේ... මේ මගුල් අයි ලයිනෙර් එක හින්දා මට අඬාගන්නවත් නැහැ.." <br /><br />මං හිනා වුනා.. හිතිං....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-2677980030050054502?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-2280169916796827862010-03-13T08:39:00.000+05:002010-03-13T08:39:40.064+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5sI3l-3ZFI/AAAAAAAAABQ/u2ASYV7rJdw/s1600-h/moon+in+the+rain.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5sI3l-3ZFI/AAAAAAAAABQ/u2ASYV7rJdw/s320/moon+in+the+rain.jpg" vt="true" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ගෙන්දගම් පොළොවට හඳ පායනවා කියන්නෙ හරි අපරාදෙ.. මට වෙලාවකට හිතෙනවා.. මං කවුළුවෙන් බලාන ඉන්නකොට එක පාරටම හඳ වලාකුළෙන් මෑත් වෙලා හිනා වෙන්න පටන් ගත්තා.. මාත් ඉතින් හරි බරි ගැහුණෙ හඳ එළිය දෝරෙ ගලන මුහුදු වළල්ල දිහා ටිකක් නිවිහැනවිල්ලෙ බලන් ඉන්න... </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">සඳ මට ඊයෙ පෙරේදා දවසක කිව්වා ඇවිත</div><div style="text-align: center;">&nbsp;ආපහු යන්න අහසෙ ඉඩ තියන වෙලාව බලන්න කියලා... මං අමාවකට බයයි.. ආසම නැහැ.. කිව්ව නිසා බැලුවට හොයලා බැලුවෙ නැහැ.. සඳ ඒක දන්න නිසා ද මංදා ඊයෙ වලාකුලක් ඇදලා අරන් චණ්ඩ මාරුතයක් මවලා අකුණු ගහන්න පටන් ගත්තා.. ටික වෙලාවකින් වැහි බිංදු කම්මුල උඩට වැටෙද්දි තමයි මට වැඩේ බරපතලයි කියලා තේරුනේ.. </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">මං හොරෙන් වගේ ආයෙත් ඔලුව උස්සලා බලද්දි සඳ මුකුත් උනේ නැහැ වගේ බොහොම සැහැල්ලුවෙන් හිනා වෙනවා...</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">පාළොස්වකක් ආයෙත් එයිනෙ...........? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-228016991679682786?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-17655981315060475002010-03-11T22:33:00.000+05:002010-03-11T22:33:18.243+05:00<div align="center"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5kpTyJl03I/AAAAAAAAAAk/XdBrIbB98II/s1600-h/imagesCAUYO4G8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5kpTyJl03I/AAAAAAAAAAk/XdBrIbB98II/s320/imagesCAUYO4G8.jpg" vt="true" /></a></div><br />අද වැඩ ඇරිලා ගෙදර එද්දි මං දැක්කා හීනි තීරුවක් වගේ හඳ පළුවක් මෝදු වෙනවා.... "සඳ හොරෙන් හොරෙන් හොරෙන් බලා.... වළා රොදක සැඟවිලා..." එහෙම කියන්නෙ කොහොමද? වළාකුළු එකක් වත් නැහැ.. හැන්දෑව උනත් ගිනි කාස්ටකයි.. <br /><br />මොනවා උනත් පුර හඳ පෑව්වහම පොඩි සිසිලක් තියනවා... මියුරු පෙම් කතා උපදින්නෙ එතකොටයි.. <br /><br />අද තමයි මට තෙරුනේ 6 ට ගනින එක මේ තරම් අමරුයි කියලා.මං ............. 149 ට ගනින්න තියනවා කිව්වහම සඳනි මට හිනා වුනා.. ඒ ජනවාරියෙදි.. ඒත් එක පාරටම 149 , හැත්තෑ ගානකට බැස්සෙ මොකද්දෝ අහම්බයකින්... එදත් අපි හිනා වුනා... මෙච්චර හරියක් ආවානම් මම ඉතුරු හයත් කොහොම හරි ගැන ගන්නම්...දින සති මාස අවුරුදු වලින්ම 10ක් කාටත් හොරෙන් ගෙවුනෙ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-1765598131506047500?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-89880902227920466262010-03-10T23:00:00.000+05:002010-03-10T23:00:03.158+05:00<div align="center"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5fd9sITXzI/AAAAAAAAAAc/8vm1fCtUkTs/s1600-h/painting.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5fd9sITXzI/AAAAAAAAAAc/8vm1fCtUkTs/s320/painting.jpg" vt="true" /></a></div><br />ලයිට් ගිය වෙලාවෙ එලියෙ පුටුවක් තියාගෙන ඉඳගෙන ඉන්න කොටයි දැක්කෙ, පුර හඳ තියා සේයාවක් වත් පෙනෙන්න නැහැ.. අමාවක කිට්ටු නිසා වෙන්න ඇති..<br /><br /><br />මගේ සඳ පායන්න තව හරියටම සතිය යි.. ඒ සතියත් සතියටම ඕන වේගයෙන් ගෙවෙයි. ඊට පස්සෙ හිතුවට වඩා වේගෙන් අමාවක උදා වෙයි..<br /><br />වසර 2000 ලබද්දි මගේ ජීවිතෙට සහෂ්‍රය උදා වුනේ හරිම පුදුම විදියට. <br />&nbsp; <br />පරාජයෙන් හෙම්බත් වෙලා ඉන්දැද්දි හඳ අහම්බෙන් මං දිහා අමුතු විදියට බැලුවා.. මළවුන්ගෙ මාසෙ වුනාට ඉල් මාසෙ වාසනාවන්තයි කියලා මං දැනං හිටියෙ නැහැ..... මං හිතුවක්කාර විදියට, තනියම තීරණයක් ගත්තා.. මයෙ හිතේ ජීවිතේ ඉසිස්සරෝම වෙන්න ඇති... "ඔය දඩබ්බර ගතියට මං ආසයි" සඳ පස්සෙ කාලෙක කිව්වා.. <br /><br /><br />මේ සතිය ඉක්මණ්ට ගෙවෙනවානම්........................?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-8988090222792046626?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-63640338215287873142010-03-10T06:56:00.000+05:002010-03-10T06:56:07.380+05:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5b3EQ7jKrI/AAAAAAAAAAU/y8XCdz98N2M/s1600-h/old_couple.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qP1X5t_QlTw/S5b3EQ7jKrI/AAAAAAAAAAU/y8XCdz98N2M/s320/old_couple.jpg" vt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">අවුරුදු 34ක් කියන්නෙ ලේසි පහසු කාලයක් නෙවේ.. මම යි මං ජාතියේම තවත් බෝම්බ දෙකකුයි පුපුරන්නෙ නතුව ම්ච්චර කල් ළඟ තියගත්තා කියන්නෙ ඇත්තටම දෙන්නට තෑගි දෙන්න වටිනවා....අපි වෙනුවෙන් නිතර දෙවේලේ අට ලෝ දහමට කම්පා වෙමින්, අවසානයේ අට ලෝ දහම ගැන කම්පා නොවෙන්න අපිට උගන්නන්න දෙන්නම හුඟක් මහන්සි වුනා..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ඒ වෙලාවට ඩිංගක්වත් හිතෙන්න නැතුව ඇති තමන්ගෙ ගොඩ ලොකු කරගන්න විදියක්.. එහෙම ඒ දෙන්න හිතුවා නම් ලෝකෙම විනාස කරමින් බෝම්බ තුනම පුපුරලා..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">මට හිතා ගන්න බැහැ&nbsp;formal විදියට සුභ පතන හැටි............... පව්!!!!!!!!! දෙන්නා තනියම ඇති.. සති අන්තයේ අපි කවුරු හරි බලන්න එනකං.. ( බාගෙට ඉදිච්ච කෝලිකුට්ටු ඇවරිය යි, බාස්මති හාලුයි කිරි හට්ටියකුයි ත් මේ වෙද්දි ගෙනත් ඇති කියලා නම් මට ෂුවර්)..</div><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">සියක් ආයු ලැබ, මගෙත් ආයු ගෙන මටත් වඩා කල් ඔබ දෙදෙනාම ජීවත් වේවා!!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6364033821528787314?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-88421955281632113622010-03-09T21:20:00.001+05:002010-03-09T21:20:11.273+05:00පුර් සඳ පායන්න තව සති දෙකකටත් වඩා තියනවා. දැං මයෙ හිතේ අමාවකට කිට්ටුයි.. ගෙන්දගම් පොළව මත්තෙන් ගිහිං හිසට ඉහළින් කැකෑරෙන දාහයක් ගතයි හිතයි දෙකම පෙලනවා..ඒසී එක සර්විස් කරන මිනිහා මහ මද්දහනේ ආවහම මට යකා නගිනවා.. ඒත් පොළව කොටන තැන පාර තනන තැන වැඩ ඉන්න දෙවිවරු... ඔටුව පිටෝටුව කියලා ගාලු පාරෙ ඉහලටයි පහලටයි කෑගහන කොන්දොස්තර අය්යලා... අනුන්ගෙ උවමනාවට ඉපදිලා උන්ගෙම උවමනාවට හිඟා කන සුරුබුහුටි යාචක දරුවන්.... දෙයියන්ටම ඔප්පු වෙච්චාවෙ..!!!! මං හිතන්නෙ සක්‍ර දෙයියන්ගෙ පඬුපුල් ආසනේ මේ වෙද්දි කොයිල් එකත් පිච්චිලා ඇති.... ඒ තරමටම රස්නේයි......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-8842195528163211362?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-9029779553753152312010-03-09T07:06:00.000+05:002010-03-09T07:06:43.396+05:00මට හිතුනා මේක දින පොතක් හැටියට පාවිච්චි කරන්න.. මොකද කොහොම බැලුවත් අපි හැමෝටම සිද්ද වෙන්නෙ එකම දේ... ඔබ මං ගැන කාගෙන් හරි අහලා දැන ගන්නවාට වඩා මම ම කියන එක හොඳයි කියල හිතුනා..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-902977955375315231?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1816238658669180996.post-65355300008732693892010-03-08T22:30:00.000+05:002010-03-08T22:30:12.787+05:00ලියමනක් ලියන්න හිතාගෙන හිටියත් ලියන්න තරම් විශේෂයක් නැති බව පෑනයි පොතකින් ඉරා ගත්ත තනි රූල් කොලයයි අතට ගත්තාම හිතුනා.. මගතොටේදි අල ගිය මුල ගිය කතා කීයක් නම් ඇහෙනවද.. දකිනවද..එහෙම ඕප දූපයක්වත් ලියමනක ලියලා එව්වහම අඩු තරමින් මතක් වෙන බව වත් දන්නවනෙ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1816238658669180996-6535530000873269389?l=purasanda.blogspot.com' alt='' /></div>පුර සඳhttp://www.blogger.com/profile/16791166841749501827noreply@blogger.com1